Marc Tresignie

Om 5u30 word ik wakker van de kou, ik had er me nochtans gisterenavond op voorzien. Twee supplementaire dekens, maar door al die regen die er deze nacht is gevallen, is het hier echt kil. Een douche neem ik me niet, ik beperk me tot tanden poetsen en steek mijn hoofd vlug eens onder het koude water. Om 7u30 komt Roger, de baas des huizes, me roepen dat het ontbijt klaar is. Binnen in huis brand de haard, het is er lekker warm.
Ze verontschuldigen zich omdat ze de verwarming in mijn chalet niet hadden aangezet. Na het ontbijt schrijf ik nog een dankwoord in het gastenboek, we maken een fotootje, en ik neem afscheid van gans de familie, met inbegrip van Sam, een Duitse herdershond, en vertrek richting Bailly. Via kleine wegen tussen bosjes en velden doe ik de dorpjes Bethancourt, Muirancourt, Bussy en Genvry aan, en kom zo rond 12u00 in Noyon.
	Daar rust ik even uit op de trappen voor de statige Kathedraal. De gevels hebben nood aan restauratie, maar het interieur is perfect in orde. Ik zoek naar de "prêtre" om een stempel te bemachtigen, maar ik heb geen geluk. Hij is aan zijn middagmaal bezig en ik wil de brave man niet storen.Rond 13u00 vertrek ik dan maar richting Bailly. In Pont-l'Eveque loop ik eerst over de brug boven "Le Canal de St Quentin” en vervolgens over de l'Oise.
Ik volg de D165 en besef dat er zwaar weer op komst is. De stapelwolken hebben plaats gemaakt voor zwarte donderwolken. Ik zie de eerste bliksem inslaan, rechts van mij, het gedonder, 5 tellen later. Een tweede met het gedonder 3 tellen later. Ik kan niet meer terug, het gaat over mij passeren. En ja hoor, voor ik het goed besef zit ik midden in het geflits en het gedonder. De regen laat niet op zich wachten. Ik loop door het Foret d'Ourscamps en heb nog ongeveer 9 kilometer te lopen tot Bailly. Het is alsof het nacht is. Aan een splitsing in het bos neem ik mijn kaart, gelukkig met waterdichte hoes, en zie dat er rechts, op ongeveer 4 kilometer van de splitsing een abdij staat. Op de kaart aangeduid Abb. Bailly laat ik links liggen en loop door de hagel en de zware inslagen richting Abb. Hopelijk is dit geen ruïne! Die 4 km lijken lang, maar na 40 minuten kom ik voor een enorm gebouw. Het is bewoond. Druipnat, geen tijd gehad om poncho en goretex-broek aan te trekken, loop ik door het park naar de eerste de beste deur en klop enkele keren hard. Blijkbaar hadden ze me zien aankomen, want de deur werd onmiddellijk geopend door een jonge man, gekleed als monnik. "Vous-êtes pelerin?" vraagt hij. Waarop ik hem antwoord, dat ik naar Compostela ga. Hij vraagt me of ik hier wil overnachten. Ik kan niet antwoorden. Hij vraagt me hem te volgen en leidt me naar de andere zijde van het enorme gebouw. Hij geeft me de sleutel van een grote kamer met 3 stapelbedden, douche en WC. "Je kunt hier slapen, droog je kleren, prend une douche en rust wat uit".
Ik bedank de monnik en voor hij vertrekt zegt hij, dat er een mis is om 18u15 in de kapel achter de ruïne, en dat het eten wordt opgediend om 19u30. Ik kan mijn oren en ogen niet geloven. Ik trek mijn natte spullen uit, haal alles uit mijn rugzak en laat het drogen op de radiator. Daarna neem ik een stortbad en rust wat uit op één van de bedden. Om 18u15 neem ik deel aan de misviering in een middeleeuwse kapel achter een ruïne, vergelijkbaar met de ruines van Villers la Ville.
	Alles gebeurt er zingend. Ik ben er tesamen met nog vier andere mensen uit het dorpje. De mis wordt gedaan door zeven monniken. Dit is heel mediterend, je krijgt zo een rustgevend gevoel. Ik vraag me af wat de pot zal schaffen. Rijstpap met gouden lepeltjes?
Deze tocht was voor al mijn neven en nichten.