Maandag 3 mei:  Bavay Fr. - Landrecies

Toen ik om 6u00 de gordijnen opentrok zag het er buiten maar somber uit.  Lage wolken, mistig, maar rond 7u00 is alles weg getrokken. Ik denk dat ik ,voorlopig althans, de weergoden mee heb. Ik heb goed geslapen en ben volledig gerecupereerd.  Mijn kamertje die er gisterenavond, donker en slordig uit zag straalt nu een gezelligeid uit.  Wat vermoeidheid toch kan aanrichten hè !
Ik neem mijn ontbijt om 7u30 , brood van gisteren met aardbeienconfiituur,vlug nog de rekening verheffen, 33,63 EUR, kamer met ontbijt, y compris souper. Rond 8u00 verlaat ik l'Hotel du Centre en loop de drie verloren kilometers terug naar Bavay (gekend door de meest noordelijke Gallo-Romeinse nederzettingen).
	De tientallen bunkers,door het Duitse leger, gebouwd in 1944, die ik voorbij loop zijn stille getuigen van de laatste stuiptrekkingen van het derde rijk. Om 8u30 kom ik aan te Bavay, vlug een bezoek aan de Romeinse ruines, de opgravingen zijn nog volop bezig.
Genoeg oude stenen bekeken, nu vertrek ik richting Landrecies, mijn eindbestemming voor vandaag.Na vijf kilometer stappen door een afwisselend landschap van restbosjes en koolzaadvelden, kom ik oog in oog te staan met "le Foret de Mormal" een 11.000 hectaren groot woud.  Naar ik in Bavay vernomen heb, het tweede grootste woud van Frankrijk.
Ik zet mijn eerste stappen in het Niemandsland, het Rijk van edelherten, reeën, vossen, marters ,eekhoorns en allerlei ander gedierte.  Na twee uur stappen in die ongerepte natuur, haal ik mijn zak eventjes van mijn rug.  Ik heb honger en wil een poosje rusten. Na twee bokes met droge worst en een stevige slok suikerwater, krijg ik zo het gevoel dat ik bespied word.   Dit is natuurlijk onmogelijk, ik heb nog geen kat gezien.  Ik realiseer me wel dat ik na twee uur stappen ongeveer tien kilometer in het woud zit.  Ik bevind me dus ongeveer in de kern van het woud.  Tien kilometer voor en achter mij en zeven kilometer rechts en links van mij.  Ik heb geen GSM verbinding meer, een angstgevoel komt naar boven.  Mijn rugzak kan niet snel genoeg op mijn rug zitten. Ik volg de GR122 die me na twee uur uit het woud zal brengen,en dan heb ik nog 3km te gaan. (Videobeelden van Marc)
	Om 14u30 ben ik genoodzaakt een rustpauze in te lassen.  Het weer is buitengewoon. Ik kan me een half uurtje afkappen tegen een boom.  Er is keuze genoeg. Om 15u00 vertrek ik , het einde van het woud is nog niet in zicht.  Rond 15u45 kom ik in Landrecies aan,de hellende brug over de spoorweg was er mij te veel aan.  Dit is het begin van de Ardennen en er zijn lange hellingen.
In het centrum van Landrecies strompel ik het eerste café dat ik tegen kom, binnen. "Café Tabac", waar er heel veel volk naar mijn uitleg vraagt. Ik heb geluk, le Maire-Adjoint, is er ook,  en ik mag met hem naar het gemeentehuis gaan, achter mijn stempel.  Bij het teruggaan naar het café is de pers aanwezig en ze maken van mij een foto met de bazin van de herberg en word ik geintervieuwd door het blad  l'Observateur.  Jean-Jacques Batot ,de Adjunct Burgemeester vraagt me of het mogelijk is Galmaarden met Landrecies te Jumeleren.  Na mijn thuiskomst, maar dat is niet voor vandaag, zal ik deze vriendelijke mens eens uitnodigen. Hij heeft gezorgd dat ik een kamertje heb juist buiten de stad, ik ben hem zeer dankbaar. Tijdens dit schrijven zit ik op mijn kamer, ik denk aan iedereen die ik ken en in het bijzonder aan Odette,Yvette en Linda, voor wie ik mijn derde tocht deed. Ik eet nu de resten van mijn eten op, het zit namelijk al drie dagen in mijn rugzak, en dan ga ik slapen. Morgen loop ik langs de vallei van de Samber richting Seboncourt.   Tot morgen !!!