| Ik
word wakker rond 6u30 door het gekraak van mijn knie. Hij is minder dik
maar dit is zo elke morgen. Mijn ontbijt is pas om 8u, ik blijf dus nog
even rusten. Na mijn ontbijt maak ik me klaar en vertrek, ik wil zo snel
mogelijk weg uit de stad, waar ik gisteravond geen al te goede
herinnering aan over hield. Het weer is prachtig en volgens de
voorspellingen gaat het heel warm worden vandaag. |
 |
 |
Ik
stap gedurende 1,5 uur tussen de straten en de steegjes van de voorstad
Sana Cuz de Bezana. Daarna loop ik door lichtgolvende weilanden, waar ik
regelmatig de rode wouw waarneem, die laagzwevend boven mij, soms met
gekke toeren, naar eten zoekt. |
| Rond
11u30 kom ik in het dorpje Mar waar ik besluit om niet meer zo koppig te
zijn als mijn zere knie, tenslotte moet er iemand water in zijn wijn
doen, en stap een apotheker binnen waar ik iets vraag voor mijn knie. Na
een kleine diagnose van de apotheker geeft hij mij een infectiewerend
product Diclofenaco dat ik 3x per dag met mijn eten moet innemen. Het is
toch tijd om mijn middagmaal te nemen en daarom zoek ik na mijn bezoek
aan de apotheker een eethuisje waar ik van de plaatselijke producten
proef. Om 13u30 vertrek ik met mijn buikje vol stukjes inktvis richting
einddoel. Mijn knie is stijf maar de pijn is toch minder dan gisteren. |
| Het
golvend landschap maakt plaats voor steile hellingen die steeds langer
en langer worden. Overal zie ik in de weiden koereigers lopen tussen de
runderen. In Viveda vliegen 2 ooievaars van hun nest dat op een
verlichtingspaal gemaakt is. Hier rust ik even uit en bewonder de
prachtdieren. |
 |
| Ik
neem nu een asfaltweg die me na 6 kilometer in Santillana del Mar
brengt. Wat een verschil met Santander ! Hier wonen amper 4.000
inwoners, in Santander 185.000. |
 |
De
stad is een bezoekje waard. Het centrum is hier zo gevrijwaard en dat
sinds 300 jaar. De Sint-Juliana kerk dateert uit de 12de eeuw. Ik voel
me terug gelukkig, ik ben eigenlijk geen man van grote steden. De mensen
zijn hier veel vriendelijker, ik kan een kamertje op de kop tikken onder
het dak van een Middeleeuws huisje. |
| Straks
zoek ik nog iets om te eten en vergeet zeker mijn ontstekingsproduct
niet en als ik de kans heb zal ik heel de avond ijs op mijn knie
liggen. |
| Op
2 kilometer hier vandaan liggen de grotten van Altamira met
prehistorische tekeningen. Als mijn knie het toelaat, zou ik daar nog
eens willen passeren. Voor
het slapen gaan maak ik een toeristische wandeling door de smalle
geplaveide steegjes in een temperatuur van 30°. Ik heb het gevoel dat
mijn knie me niet in de steek zal laten … |
 |
| Deze
tocht draag ik op aan Dino Kesteloot die jammer genoeg zijn tocht moest
staken wegens een ontsteking aan de voet. Ik hoop dat alles goed gaat
met hem en dat hij in de toekomst zijn tocht kan afmaken. |
|
|
|
|
|