| Ik
heb lekker geslapen en ontwaak rond 5u00. Alles is nog stil buiten. Het
enige wat ik hoor is het gekwetter van de huiszwaluwen, ze hebben hun
nest boven de deur van mijn kamertje. Deze vroege vogels zijn al druk in
de weer. |
 |
| Ik
was me, maak mijn rugzak in orde en ga naar het zaaltje waar we gisteren
gegeten hebben. Marie, de blinde vrouw, heeft alles al klaar gezet. Hoe
ze het doet weet ik niet maar de tassen en borden, het brood, de
confituur, alles staat netjes geschikt op tafel. Samen met Pol en Nicole
overloop ik de reisweg. We zullen het eerste uur tezamen stappen. Zij
stoppen om het uur, ik stop na 3 uur marcheren, ieder doet de Camino op
zijn manier. |
| Om
7u15 verlaten we "La Barque" en lopen samen op een kleine
asfaltweg waar we een prachtig uitzicht hebben op de Vallei van de
"Clain", een bijrivier van de Vienne. |
 |
| Rond
8u15, in het dorpje St Cyr, stoppen mijn stapgenoten. Ik loop verder
langs de vallei van de Clain tot in St George-les-Baillargeux en rust
uit onder een kerselaar waarvan ik de in handbereik rijpe exemplaren
smakelijk naar binnen speel. Ik geniet van alles rondom mij. Rond 11u00
bedank ik de kerselaar en loop verder richting Poitiers. |
 |
In
Buxerolles, zo een 6 kilometer van Poitiers doe ik mijn tweede pauze,
drink mijn fles water leeg en eet mijn resterend eten op en als ik na
een half uur wil vertrekken, zie ik Pol en Nicole in verte nader komen.
Pol kan niet meer, ze besluiten een camping op te zoeken ten Noorden van
Poitiers. We nemen afscheid, ik wil tenminste in Poitiers aankomen
vandaag. Met nog 6 kilometer voor de boeg heb ik er echt zin in
gekregen. |
| Het
centrum van Poitiers ligt op een heuvel en het laatste kwartier moet je
overbruggen met trappen. Maar die inspanning loont zeker de moeite. Om
13u00 stap ik door een drukke winkelstraat en kom oog in oog te staan
met een opvallende kerk, ik sta voor de Saint-Porchaire kerk met zijn
drie verdiepingen hoge, Romaanse klokkentoren, gebouwd tussen de 11de en
de 16de eeuw. Ik loop er even binnen, ik kan niet beschrijven wat gevoel
het geeft. |
|
Als
je de kerkdeur achter je hoort dichtslaan, kom je van de drukte van
winkelende madammen in een oase van stilte, koelte en vooral rust. Ik
vervolg mijn weg en kom in het centrum van de stad. Ik loop
"l'Office de Tourisme" binnen maar kan er geen stempel
krijgen. Ik rust even uit op een terrasje, bestel me een 33 cl cola,
goed voor mijn conditie en bewonder de Notre-Dame-Grande kerk. |
 |
| Het
is 14u00 en heb eigenlijk geen zin om hier te overnachten. Aan de waard
vraag ik of er buiten de stad slaapgelegenheid is. Op 7 kilometer ten
zuiden van Poitiers is er een Jeugdherberg. Na mijn tweede cola vraag ik
de rekening en vertrek uit de drukte, naar het zuidelijker gelegen
Precharaux. Om 15u30 kom ik voor de jeugdherberg, ik moet wachten voor
de inschrijving tot 16u00, ondertussen ga ik vlug wat kleinigheden kopen
in een kleine supermarkt op enkele passen van mijn slaapgelegenheid. Ik
word er verplicht, door de kassajuffrouw mijn rugzak af te zetten omdat
ik wel eens iets zou kunnen “wegfoefelen”. Ik gehoorzaam, doe mijn
inkopen en betaal. |
| Ondertussen
is het Jeugdhuis open. Ik ontmoet er twee fietsende pelgrims uit
Rijmenam. Ik krijg een kamer van vier personen en moet ze delen met een
Hollander en twee Fransen. Na mijn avondeten, voor de derde maal op rij
pasta, ga ik slapen. |
| Deze
tocht deed ik voor de mensen van VZW De Mark en Natuurpunt. |