| Na
een goede nachtrust sta ik om 6u30 op, de pijn in mijn knie is veel
beter, de zakjes ijs doen wonderen maar toch is mijn knie nog altijd
gezwollen. Ik heb er goed aangedaan om mijn tocht gisteren te splitsen
zodat ik vandaag amper 15 kilometer hoef te lopen naar Santander. |
 |
| Deze
avond hoef ik terug geen hotelletje te zoeken, Roger en Annemarie hebben
ervoor gezorgd dat ik terug in luxe zal kunnen leven. Hoe zal ik al die
mensen ooit kunnen bedanken ? Velen zullen denken dat het door deze
verwenningen geen pelgrimage meer is, maar een doodgewone reis naar het
zonnige Santiago. Door alleen te zijn kan ik op die velen een naam
plakken. Tijdens mijn lange tochten heb ik veel tijd om na te denken: Ik
voel me eigenlijk rot met het gevoel dat zoveel mensen met zoveel goede
bedoelingen me al die luxe willen verschaffen en dat er langs de andere
kant mensen zullen zijn die dit als een ongepaste beloning beschouwen
voor een tocht die ik toch zelf gekozen heb. Ook zij hebben gelijk, ik
heb er zelf voor gekozen. |
| Na
mijn ontbijt, 1 croissant en een boterham met confituur en 2 tassen
koffie, vertrek ik richting Santander. De vooruitzichten voor vandaag
zijn positief, Na een serieuze klim zie ik gans de omgeving,
foto’s kan ik niet nemen, het is niet klaar genoeg. Ik krijg een
prachtig zicht op de steden Somo en Santander die in de verte op mij
zitten te roepen. |
| Ik
begin mijn afdaling en loop door de eucalyptusbossen naar het dorpje
Galizano. De geurende bomen en de zwoele warmte geven me de indruk dat
ik door een sauna loop. Om 10u kom ik in het dorpje Galizano en laat mij
en mijn koppige knie uitrusten. |
 |
Ik
daal nu af naar Somo, langs een brede asfaltweg met weinig verkeer,
rechts van mij glooiende velden met ieder en daar een boerderij en links
het binnenland met zijn heuvels die door de wolken minder zichtbaar
zijn. |
 |
| Om
12u30 beland ik in Somo waar ik een half uurtje moet wachten op de
overzetboot naar Santander. Ik leg me op de grond met mijn rugzak en leg
mijn benen hoog op mijn rugzak, de pijn van mijn knie is dan minder. Ik
doe dit gedurende 35 minuten, in afwachting dat de overzetboot mij komt
halen. |
 |
Om
13u15 vaar ik richting Santander waar ik na 20 minuten in de haven
aankom. Ik vraag de weg naar het hotel Aba Mexico en na een half uurtje
lopen door het centrum kan ik mij verfrissen en mijn laat middagmaal
nuttigen. |
 |
| Ik
vraag aan de receptie waar ik de dichtstbijzijnde dokter kan vinden, ik
hoef maar enkele straten door te lopen en hoop dat die mens me kan
helpen. Daar aangekomen moet ik eerst in de wachtzaal wachten en als het
mijn beurt is probeer ik alles uit te leggen met gebaren, alhoewel mijn
gezwollen knie voor zichzelf spreekt. Maar zijn diagnose kan ik niet
begrijpen, moest hij nu gezegd hebben : heb je in je rugzak nog een
reserveknie ? ik had het niet begrepen. Had ik het verstaan, ik zou
geantwoord hebben : ik ben mijne laatste bezig. Buitengekomen ben ik nog
niet veel wijzer geworden, kheb geen zin meer om een apotheker te
zoeken, het zal wel weer beteren zoals in Mons. |
|
Om
16u zet ik me op een terrasje met zicht op zee met op de achtergrond
muziek van John Lennon : Imagine. Wat mis ik soms toch mijn thuisfront
en mijn goede collega’s en I am not the only one… Daarna ga ik
rusten en morgen is vandaag gisteren. Prettig weekend !
Deze
tocht draag ik op aan Roger en Annemarie en ons Annie vanop den buro die
als geen andere weet wat een zere knie is. |
|
|
|
|
|