Zaterdag 24 juli : Negreira - Olveiroa

We worden wakker door het kraaien van de haan rond 6u00. De mooie sterrenhemel waarmee we gisteren in slaap vielen verdwijnt met het licht van de opkomende zon. Buiten het gekwaak van kikkers in een poel in de vallei beneden ons, is alles nog stil. We maken ons klaar. Alles gebeurd zo stil mogelijk en met de zaklamp. We vertrekken om 7u30 als de zon aan de horizon verschijnt, voor een etappe van 37 kilometer.
	Ontbijt hebben we niet maar na anderhalf uur stappen door de Galicische bossen op een terrein die steeds stijgt en daalt komen we in een dorpje A Penia genaamd waar we in een bar een tas koffie met en een broodje kunnen eten. De zon is op dit vroege uur al volop van de partij en we laten onze natbezwete kleren drogen op de stoelen van het terras. Rond tien uur vertrekken we;  we hebben 8 kilometer gestapt en hebben er nog 20 voor boeg.
De Camino Fisterre is hier op zijn mooist, je loop door weilanden, kleine maïsvelden en uitgestrekte bossen. Soms kom je een afgelegen boerderij tegen en de enkele mensen die je tegenkomt wuiven je vriendelijk een goede Camino na. Na een serieuze klim en een steile afdaling komen we om 13u30 in het dorp Pino de Val aan waar we uitgeput van de warmte en de lange tocht ons te goed aan een frisse pint en enkele tapas.
	Volgens onze kaart hebben we nog 13 kilometer te gaan en we nemen onze tijd, beseffend dat het niet gemakkelijk zal zijn. Maar we moeten verder en rond 14u30 vertrekken we voor een helse tocht door de zinderende hitte. We zetten ons verstand op nul en stappen, zonder ons veel te bekommeren over de natuur rondom ons, met als enig doel zo snel mogelijk Olveiroa te bereiken.
Om 16u30 lopen we over de brug van de Rio Xallas en volgen de pijlen naar de Refugio, waar we om 17u00 uitgeput aankomen. Ik neem direct een douche en zoek in de omgeving iets om te drinken. Ondertussen is Roos en Maite aangekomen en we drinken iets te samen.
We bespreken onze tocht voor morgen. De grote dag. De bedoeling is aan te komen rond 14u00 in Finisterre waar de familie op ons zal opwachten. We leven er naar toe. Na drie maanden zal het weerzien overweldigend zijn.