| Slecht
geslapen door het rumoer in de kamers en op de gang, maak ik me vlug
vertrekkens klaar. Ik verlaat het pand om 6u30, vóór die snurkende
nachtvlinders wakker worden. |
 |
| Buiten
is het grauw en grijs. Er valt lichte regen, de neonreclame van de
winkels weerkaatst op de natte straatbekleding, de enige mensen die ik
voorbij loop zijn vroege werkers of late thuiskomers die onder hun
regenscherm, zigzaggend hun weg zoeken tussen de plassen op het voetpad.
Ik voel me een beetje Orson Welles in "De Derde Man”, met het
enige verschil, ik stap niet door de straten van Parijs en de
ballonverkoper slaapt nog. |
| Ik
stap een bar binnen en vraag me twee koffiekoeken met een tas koffie.
Genietend van mijn ontbijt bestudeer ik mijn kaarten en mijn dagroute.
Om 8u00 neem ik afscheid van Castro-Urdiales met de Gotische
Hemelvaartkerk en zet mijn 26 kilometertocht in, in de regen. |
 |
Spaans
Baskenland ligt achter mij en ik zet mijn eerste stappen in Cantabria.
Via de N 634 stap ik naar Cerdigo waar ik het Sint-Jacobspad neem tot
Liendo en loop op de klippen waar ik de zee 100 meter dieper tegen de
rotsen zie slaan. |
 |
Het
houdt op met regenen maar de bewolking is hardnekkig. Om 12u kom ik in
het stadje Liendo aan na een ommetje gemaakt te hebben naar de bergtop
Candima. Op 472 meter had ik daar een prachtig zicht op de kusten van
Laredo en Santona. |
| Ik
heb er ook een luchtgevecht gezien van twee slechtvalken die hun
territorium op de kliffen verdedigden tegen een rondzwevende steenarend.
Constant zie ik een grote kolonie vale gieren, dat moeten dezelfde zijn
als gisteren ! |
| Ik
stop in een bar in Liendo en krijg telefoon van mijn collega’s die mij
vragen niet verder te lopen dan Laredo, ze hebben voor mij een
hotelletje geboekt aan de kust. Na mijn rustpauze begin ik aan een
steile klim door de Eucalyptusbossen. Bovengekomen zie ik Laredo in de
diepte liggen. |
 |
 |
Het
is 15u en ik heb nog 6 kilometer te dalen. Het zicht is prachtig,
spijtig van de lage wolken, anders zou het nog fascinerender zijn. Om
16u30 kom ik in Laredo aan en zoek het hotel El Ancla. |
|
| Het
ligt aan het strand maar eigenlijk ben ik te moe om daar nog van te
genieten. Ik word er in de grootste luxe verwend, neem een uitgebreid
bad, verzorg mijn linkerknie die alsmaar meer pijn doet. Na mijn
avondmaal, vraag ik aan de bar een emmer ijsblokjes die ik op mijn kamer
in een plastiek zak op mijn zere knie bindt. Ik neem nog een pijnstiller
en val rond 22u30 in slaap. Ik heb mij nog eens goed kunnen wassen,
lekker kunnen eten, ... bedankt collega’s ! |
| Deze
tocht draag ik op aan Nele die vandaag jarig is en wens haar en Maarten
een fijne vakantie ! |
|
|
|
|
|