| Ik neem om 7u30 afscheid van mijn buren, ze hebben mij verwend als een prins. We hadden gisteren afgesproken dat we nog tezamen ons ontbijt gingen nemen maar de bars waren op dit uur nog dicht. |  |
|||
| Ik steek de havengeul over met een hangende overzetlift die 6 voertuigen en tientallen personen constant van de ene naar de andere oever brengt. Ik verlaat Portugalete via de haven en loop gedurende 6 kilometer op een breed voetpad met links van mij de zee en rechts zware industrie. | ||||
| Na enkele fikse buien trekken de wolken weg en mag ik mijn regenkledij opbergen.In Cuesta neem ik de Camino en klim tot het dorpje La Rigada waar ik rond 10u30, zwetend van de beklimming aankom. Ik rust even uit en bewonder de bergtoppen rond mij. | ||||
| En plots het lang verwachte, moest ik Rik DeSaedeleer noemen ik zou roepen, daar is hij, daar is hij, maar ik heb het niet over Erwin Van den Bergh maar over mijn eerste waarneming van een aasgier die boven de toppen sierlijk rondzeilt, ik voel me als een kind die een snoepje gekregen heeft. | ||||
 |
Na mijn rustpauze en het genieten van het luchtschouwspel daal ik af naar het kuststadje Bobana waar ik doorloop en de gele pijlen volg en via een lange trap naar een kleine betonweg loop die me gedurende 2uur op de rotsen en door uitgehouwen tunnels naar Baltezana brengt. Hier ben ik eigenlijk op 6 kilometer van Castro-Urdiales. |
 |
||
 |
Het is nu 13u en ik kies voor het bergpad door Eucalyptuswouden naar Talledo. Het is een serieuze klim, had ik maar beter de 6 kilometer genomen naar Castro-Urdiales ? Bovengekomen zit ik op een hoogte van 620 meter. Uitgeput zet ik me neer op mijn rugzak en drink mijn fles water volledig leeg. |  |
||
 |
Je gelooft of me niet maar boven mijn hoofd hangen een dertigtal vale gieren te zweven. Waarschijnlijk ligt er in de buurt een kadaver van een koe of een schaap. Denken die beestjes misschien dat ik hierboven ga sterven ? Dan kennen ze ons Tresignieke nog nie. | |||
| Ik zet me terug krampachtig recht en begin aan een lange afdaling waar mijn knieën van kraken, mijn ogen constant gericht op die grote zwevende vogels. Ik kom om 15u30 in Santullan aan. Ik ben verplicht mij in de schaduw van een kapelletje tegen een muur te zetten en wa te rusten. Op het kerkhofje vul ik mijn bus met water en hou er mijn hoofd eens goed onder. | ||||
 |
Na een rustperiode van 30 minuten vertrek ik om in Castro-Urdiales om 17u30, redelijk uitgeput, met kniepijn, aan te komen. Een hotelletje vinden is hier niet evident, eindelijk vind ik een kamertje in een pension op de derde verdieping. Het lijkt meer op een stal dan op een kamer en ik moet er nog 24 euro voor betalen. |  |
||
|
Een
douche kan ik niet nemen, ik besluit dan maar mijn haar te laten knippen
bij de plaatselijke kapper. Fris en kortgewiekt kom ik buiten, neem nog
vlug als avondmaal 2 broodjes met spek en kruip vermoeid in mijn bed. |
||||