Maandag 21 juni : Lezama - Portugalete

Na een goede nachtrust brengen Frans en Marie Leone me naar Lezame waar ze me gisteren hebben opgepikt. Na een stevig ontbijt gaan mijn buren de kust verkennen rond de havenstad Bermeo. We nemen geen afscheid van mekaar, deze avond eten we samen in Portugalete, het stadje waar ik na ongeveer 30 kilometer hoop aan te komen.
Ik loop via het St Jacobspad richting Zamudio, een relatief vlak pad vergeleken met de vorige dagen. Ik loop ook meer in een bewoonde wereld. Het is 10u00 als ik het centrum van Zamudio bereik, de lichte neerslag veranderd plotseling van karakter en ik krijg te kampen met felle regen. In de bossen loop ik dan, bij gebrek aan schuilplaatsen, gewoon door, maar hier tussen de huizen zou dit wel belachelijk zijn.
	Ik schuil in het portaal van de kerk tot de regenbui voorbij getrokken is en na een half uur wachten vertrek ik richting Bilbao. Eerst loop ik langs appartementsgebouwen, daarna langsheen de luchthaven waar constant metalen gevaartes op en aan vliegen, telkens met een hels lawaai.
	Het kabaal van de vliegtuigen is amper achter de rug als ik door stinkende industriegebieden stap, op, door het zware vrachtverkeer, gevaarlijke wegen.
Om 12u00 stap ik een baancafé binnen en bestel me 2 broodjes met ham. Ik trek mijn regenkledij uit en laat ze drogen op enkele stoelen. Na mijn middagmaal vertrek ik, ditmaal zonder mijn Goretex-kledij, de regen heeft het opgegeven en de zon die soms door de wolken breekt geeft me een aangenaam gevoel.
	Ik loop nu door de haven, waar ik geboeid naar twee aalscholvers staar die tussen de geankerde zeeschepen duiken achter de jonge harders die hier in de havengeul met honderden rondzwemmen, en soms met grote aantallen uit het water springen, opgejaagd door de twee gevleugelde vissers. Door dit gratis spektakel ben ik tijd en moeite vergeten en realiseer me dat ik in Portugalete ben.
	Het is 15u30 en rust wat uit in een bar, waar ik door de baas, die na het bekijken van mijn stempels op mijn Geloofsbrief, mij gratis broodjes en drank aanbied. Hij is vol bewondering over mijn tocht, zeker als ik hem uitleg dat ik in Santander via de Picos de Camino Primetivo ga nemen. Als ik buiten stap roept hij "Ultreya Pelegrino". Ik ga naar mijn kamer, neem een douche en ga met mijn buren, Frans en Marie Leone die terug zijn van hun uitstap, avondmalen. Om 22u30 lig ik voldaan in bed.
Deze tocht draag ik op aan al mijn overleden collega's van de dienst B2.