Woensdag 21 juli  : Boimorto - Labacolla

Na een tocht van 35 kilometer zijn we gisteren om 19u30 aangekomen in Boimorto op 50 kilometer van Santiago. Eerst hebben we iets gezocht om te eten en daarna mochten we van het gemeentebestuur slapen in de sporthal.
	We hadden een overdekt basketbalplein voor ons alleen, en we konden gebruik maken van de douches. Maar slapen op tatamimatten komt hard aan. Er waren maar twee keuzen. Dat of de grond. We staan om 6u30 op, stijf als een plank en maken ons klaar.
Rond acht uur nemen we vlug een ontbijt in de eerste bar die we tegenkomen. We verlaten Boimorto met onze regenkledij aan. Maar regen kan ons niet meer deren, nu we zo dicht bij ons einddoel zijn, houdt niets ons nog tegen. Zelfs de blaar op Roos haar voet is geen hinder meer om Santiago te bereiken. Ik ben echt fier op haar. Je moet het toch maar doen zo met een oude knar, 600 kilometer door de natuur te lopen, zonder luxe en in omstandigheden die je niet in het gewone leven meemaakt.
	We stappen gedurende drie uur onafgebroken op lange, rechte banen zonder een mens tegen te komen. Het doet me even denken aan de Landes, die ik een maand geleden doortrok, met het enige verschil dat de dennen vervangen zijn door eucalyptusbomen en de blauwe lucht en de hitte, door regen en mist. Blijkbaar is dit hier het klimaat. 's Morgens bewolkt en rond de middag klaart het op en is de zon op de afspraak.
In het dorpje Oins stoppen we en rusten uit en eten enkele tapas. Na een half uurtje rust vertrekken we en stappen kilometer na kilometer op ons einddoel af. Rond 13u00 verlaten we definitief de Camino del Norte en komen op de laatste 25 kilometers van de Camino Frances.
Het solitair lopen is hier volledig achter de rug. Zo ver je kan zien zie je groepen pelgrims, allen met een doel voor zich: SANTIAGO DE COMPOSTELA. Het is een kleurrijke stoet die zich als een colonne mieren voortverplaatst. De ene wat vlugger als de andere, maar allen met een tevreden blik. Hier kan het niet meer mis gaan. Alles is perfect aangeduid. Om de 500 meter kom je een kilometerborn tegen, die de afstand naar Compostela aanduidt.
Het pad volgt zigzaggend de N547 en regelmatig moeten we de drukke steenweg over om onze weg te vervolgen. De refugios die je om de 3 kilometer tegenkomt zijn overvol en we hebben geen zin om in de drukte van honderden mensen samen onze laatste nacht door te brengen. In Arcas do Pino stoppen we even drinken een dubbele Serveca. Maite besteld, telefonisch in het een hotelletje op acht kilometer van Santiago.
	Om 17u00 verlaten we drukke herberg en stappen tot het dorp Labacolla, waar we om 19u00 met vermoeide benen aankomen en ons in het hotel te goed doen aan een welgekomen avondmaal. We hebben er vandaag 46 kilometer opzitten en we hebben geen slaapliedje nodig om in dromenland te vertoeven. Morgen is het maar 8 kilometer lopen tot Santiago en dit na 2292 kilometer.
Deze tocht dragen we op aan al de mensen die op reis vertrekken en we wensen hen een behouden thuiskomst.