Maandag 19 juli  : Lugo - Friol

Goed uitgerust vertrekken we na een ontbijt in de stad om 8u30. Maité is ondertussen onze vertrouwde reisgezellin geworden. Voor Roos is ze een echte vriendin, voor mij een welgekomen geschenk uit de hemel. Ze is van Spaanse afkomst en spreekt perfect Frans.
Enerzijds is ze met ons niet alleen als vrouw op een verlaten Camino en anderzijds vertaalt ze alles wat we niet verstaan of niet kunnen uitleggen. Ik hoef me ook niet meer zo ongerust te maken als Roos enkele meters achter mij loopt, ze zijn met twee. Ik blijf natuurlijk altijd in de buurt en op elke heuvel of na elke bocht kijk ik of ze wel volgen.
	We lopen door het oude stadsgedeelte en bewonderen nog even de kathedraal, vervolgens lopen we een kleine honderd meter op de 2 kilometers lange stadsmuur die in het jaar 2, rond Lugo gebouwd is.
Het is toch ongelooflijk, je loopt hier op een stadsmuur die gebouwd is op het moment dat Maria en Jozef nog volop in de luiers zaten van hun zoon Jezus.
	We verlaten het centrum en lopen over de Rio Minio via een Romeinse brug en volgen de rivier tot we op een splitsing komen van twee paden. Links, de weg die naar Palas de Rei, op de Camino Frances en rechts het weinig gebruikte pad, die de Camino Primitivo verbindt met de Camino del Northe in Sobrado dos Monxes.
Ik neem het pad naar Sobrado en ben zinnens te stappen tot Friol waar we iets zullen zoeken om te overnachten. De andere pelgrims die in Lugo verbleven nemen de weg naar Palas de Rei.
We nemen afscheid van mekaar en met zijn drieën vertrekken we naar het onbekende. De weg is minder goed aangeduid dan de vorige dagen maar op de splitsing van de wegen is meestal een gele pijl geschilderd en met de kaart en behulp van een kompas zijn er zeker geen problemen.
Althans niet gedurende de eerste 12 kilometers tot het dorp Boveda waar we om 12u30 aankomen en een oude abdij bezoeken, de Monasterio de Santa Eulalia. We hebben gedurende drie uur door uitgestrekte wouden gelopen met hier en daar een verlaten dorpje, met bouwvallige huizen die meestal overwoekerd zijn door bramen en struiken.
	De weiden en akkers die we langsliepen waren afgebakend door op elkaar geplaatste, door de eeuwen heen, verweerde en met mos begroeide stenen. We rusten uit op een van de afsluitingen en aanschouwen het toch wel speciale landschap. Het straalt iets mythisch uit en we kunnen er niet over zwijgen.
De stilte en de ruines in de buurt maken het ons moeilijk om lang te pauzeren en we vertrekken na een half uurtje rust, wat eigenlijk geen rust was maar een plagende sfeer rondom ons en zetten onze tocht verder door een totaal verlaten gebied.
	Om 14u00 stappen we voorbij het dorpje Vilaliz. De tijd is hier blijven stilstaan, je waant je echt in de middeleeuwen. De enkele huisjes doen me echt aan ver vervlogen tijden denken.
Hier moeten heksen geleefd hebben, het kan niet anders. De dieren kunnen hier waarschijnlijk nog spreken. Ik vraag aan mijn twee metgezellen een stapje door te zetten, ik hou niet van dit akelig gebied. Ik heb de indruk dat we voortdurend bespied worden door de overleden inwoners van de verlaten huisjes...
We lopen verder en komen om 15u30 in Pardellas aan, eindelijk de bewoonde wereld ! Er is een bar waar we gretig gebruik van maken om even uit te rusten en onze ervaringen te vertellen. Roos en Maité hadden de zelfde indruk als ik over het gebied dat we doortrokken. De vermoeidheid begint te wegen en we hebben nog 6 kilometers te stappen tot Friol. We eten een stuk energiereep en vertrekken.
	Buitengekomen is het aan het regenen. We komen doornat in Friol aan om 17u00. We zoeken er een plaats om te overnachten en vermoeid door de lange en toch wel speciale tocht vallen we in slaap. Dromend van heksen, weerwolven en ander plagend gespuis.