Dinsdag 18 mei :  Moree - Vendome

Goed uitgeslapen ontwaak ik met de opkomende zon, het is 6u30 en ik heb nog even tijd om mijn inboedel eens na te kijken. Ik doe het vandaag langzaam, het is een korte etappe van iets meer dan 20 kilometer. Françoise, de vrouw des huizes, is reeds vertrokken. Ze is zelfstandig verpleegster en moest om 6u00 haar eerste patiënt verzorgen. Ik neem mijn ontbijt met haar man, zijn naam ontsnapt mij.
	Na het ontbijt nemen we enkele foto’s van mekaar en ik vertrek. Ik weet niet hoe het komt maar elke morgen als ik afscheid neem van de gezinnen, is het met tranen in de ogen, nochtans kennen we mekaar pas 24 uur.
Ik verlaat Moree en loop een klein uur op de N157. In Fretevalle neem ik rond 9u30 een kleine asfaltweg die me langsheen de Loir naar Pezou zal loodsen. Het landschap verandert constant. De enorme velden maken plaats voor weilanden, waar bruine koeien grazen. Aan de horizon zijn de heuvels begroeid met loofbossen en de oevers van de Loir zijn begroeid met afwisselend rietvelden en populierbosjes. Om 11u30 kom ik voorbij het dorpje Pezou. Ik laat mijn rugzak vallen en zet er mij op om eens echt te genieten in de schaduw van een Es. Ik drink een slok water, trek mijn schoenen uit, laat mijn zweetkousen even drogen. Ik leef zoals “Dieu en France”.
Na mijn rustperiode neem ik de GR 35, er staat een plaatje Vendome 2u30. Ik zal me vandaag niet vermoeien. Morgen en overmorgen zal het heel zwaar zijn, twee maal 35 kilometer. Dus vandaag pianissimo.
Mijn rustpauze is echter van korte duur. Blijkbaar had ik mijn Pelgrimsstok iets te dicht bij een wespennest gezet, de beestjes waren niet helemaal akkoord. Eerst vallen ze mijn stok aan en dan mij. Ik neem mijn stok in mijn linkerhand, mijn rugzak onder mijn rechterarm en haal een 100 meter sprint uit tot ik het gezoem rond mijn oren niet meer hoor. Ik voel mijn hart tot in mijn keel kloppen, dat is niet gezond met zo een hitte. Gelukkig loop ik hier alleen, het zal nogal een zicht geweest zijn. Ik kom op adem en wil mijn rugzak aantrekken maar zie dat er toch nog een geniepigaard meegereist is : hij zit in een plooi onder mijn slaapzak. Hij is niet meer.
Ik vervolg mijn tocht en ga tussen koolzaadvelden en bosjes richting St Firmin-les Pres. De zon brandt op mijn armen en benen, het zweet loopt van mijn rug. Het is zeker 30 graden en nu heb ik niets van schaduw. Ik zeg het niet graag, maar ik zie af. Rond 14u00 kom ik in St Firmin-les-Pres aan maar zoals gewoonlijk is er geen drankgelegenheid. Ik loop dan maar voort en stop een half uur later aan de kasteelmuur van het dorp Meslay. Ik leg me, volop genietend van de schaduw, tegen mijn rugzak, eet 2 appelsienen en een droge worst met brood. Ik drink mijn fles leeg, het water is lauw. Om 15u30 vertrek ik en verlaat de GR voor een brede asfaltweg, na 3 kilometer zwoegen door de hitte kom ik in het centrum van Vendome.
	Een jonge vrouw komt naar me toe en vraagt of ik iets zoek. Ik wil mijn stempel halen in de Mairie maar ben te moe om nog deftig na te denken. Ze gidst me naar het gemeentehuis waar ik mijn stempel krijg. De airco doet me deugd. Buitengekomen vraag ik de vrouw of ze iets mee wil gaan drinken, ik stik van de dorst. Ze stelt voor mee te rijden naar huis, even buiten de stad, ze moet haar kinderen afhalen. Ondertussen kan ik een verfrissend stortbad nemen en een pintje drinken.
Als ze terug komt met de drie kinderen ben ik reeds gewassen en heb ik me te goed gedaan aan een blikje bier. Ze steekt mijn zweterige kleren in de wasmachine en we doen ondertussen een gezellige babbel. Ik vertel haar dat ik om 18u00 een afspraak heb voor Madeleinekerk in Vendome. Ze rijdt me naar het centrum waar mevrouw Cochet wacht voor de kerk.
		We nemen afscheid en ik vertrek nu te voet met mijn nieuwe gastvrouw. We hangen te samen de nog natte kleren aan de draad. Ze stelt me haar man voor. Ik krijg een kamer met badkamer op het eerste verdiep. Het avondeten zal rond 19u30 klaar zijn. Met de auto krijg ik een uitgebreide "guidage" door de stad, Jean is niet zo goed meer te been en ik momenteel ook niet. Het is echt een stad om nog eens terug te komen. Na het avondeten ga ik slapen. Om 21u45 lig ik in bed.
Ik draag mijn tocht op aan Pierre en Georgette, enkel zij en ik weten waarom.