| Mijn
ontbijt is pas om 8u00 maar ik zit al aan tafel om 7u30. Kreunend van
honger neem ik wat ik kan opeten en het smaakt. Om 8u00 vertrek ik en
volg de gele pijlen die regelmatig aangebracht zijn en klim zo tot 350
meter boven de zeespiegel via een smal pad waar ik soms moeite heb om
tussen de bomen door te geraken in hoogte en breedte. |
 |
 |
Door
de dichte plantengroei is het soms moeilijk de gele markeringen te
vinden maar na wat zoekwerk kom ik uit het beboste gebied en kom in een
zone waar enkel varens groeien. Het zicht op de zee is overweldigend,
echt vergelijkbaar met Corsica, l’Ile de Beauté. |
 |
 |
Nagenietend
van de levende aanzichtkaarten daal ik door de wouden af naar het stadje
Orio, het is 12u00 en kan iets verdragen tussen mijn tanden maar vind
niks, teneinde raad stap ik op het einde van de stad een soort Jaz Bar
binnen. |
 |
| Op
het eerste zicht kom ik er ongelegen, de mannen aan de toog bekijken mij
alsof ik van een andere planeet kom. Ik vraag aan de waard, in gebrekkig
Engels, of ik iets kan eten. Maar er is enkel drank. Ik bestel me dan
maar een cola, ik voel me echt leeg en zie het niet meer zitten nog
verder te trekken tot Zarautz. De meeste mannen aan de toog waren
vertrokken maar komen één voor één terug met een pakje dat ze aan de
bazin afgeven. |
| Na
een half uur wil ik betalen en vertrekken maar de garçon komt met een
koude schotel aandraven en dit was maar het voorgerecht. Ik krijg nog
een stuk vlees met patatjes en als toemaatje een soort kwark in een
stenen pot. De mensen aan de toog waar ik van dacht dat ik niet welkom
was hadden dit tezamen met de bazin afgesproken. Ik kon mijn ogen niet
geloven, dit is de eerste maal in mijn leven dat ik eet met tranen in
mijn ogen. Na mijn maaltijd krijg ik nog een warm applaus van gans het
café. |
 |
Ik
wil de mensen bedanken maar voel me door mijn gebrekkige taalkennis als
een doofstomme. Ik haal mijn geld boven, maar heb al snel begrepen dat
ik dit best niet doe. We nemen samen afscheid, er worden foto’s
genomen en ik vertrek met een volle maag maar met een klein hartje
richting Zarautz |
 |
Na een zware afdaling kom ik rond 15u aan in Zarautz. De jeugdherberg
ligt juist buiten de stad en ditmaal heb ik geluk. Ik deel mijn kamer
met 2 jonge Spanjaarden en een Duitse pelgrim uit Stutgart. Na onze
kennismaking liggen we om 22u00 in bed. |
 |
|
Deze
tocht draag ik op aan alle mensen, waar ook ter wereld, die zich
belangeloos inzetten voor hun medemens. |
|
|
|
|
|