Zaterdag 15 mei :  Chartres - Meslay Le Vidame

Ik ontwaak om 5u30, de familie Charpentiers slaapt nog. Ik maak me klaar en zet me buiten in de prachtige tuin. Het opkomend zonnetje doet goed, ik geniet er echt van. Mijn tocht van vandaag draag ik op aan een vriend van Johan Cardoen, Kevin O'Brian, die onlangs op 46-jarige leeftijd overleed. Ik wens zijn vrouw Jo Germonpré en hun 2-jarig dochtertje Caitlin heel veel sterkte.
	Om 7u30 is het ontbijt klaar, ik word echt verwend met croissants, heerlijke koekjes en uitgeperste appelsienen. Philippe geeft me een uitgeschreven route om Chartres te verlaten en gemakkelijk de D127 te kunnen bereiken. Om 8u30 verlaat ik de familie en vertrek richting Loche.
Door weilanden omzoomd met hagen kom ik om10u30 in Loche aan. Ik rust even uit op een brug over de l'Eure. Het kabbelende water is glashelder. Ik neem mijn tijd en geniet van het prachtige weer. Om 14u00 heb ik afgesproken met Bart en Christine uit Tollembeek. Ze komen me een bezoekje brengen : het zal deugd doen om na 15 dagen nog eens “Galmaards” te kunnen spreken.
Om 11u00 vertrek ik naar het volgende dorp Bois-de-Mivoye, waar ik aankom rond 12u00. Ik hoopte mijn boterhammen op te eten op een terrasje, maar hoe verder ik loop hoe kleiner de dorpjes worden. Ik zet mijn tocht dan maar verder naar Les Bordes, hopend dat er een café Tabac is. Door het eentonig landschap van tarwevelden met hier en daar een bosje, bereik ik Les Bordes, maar dit is een dorpje van amper 15 huizen en er is geen mens te bespeuren. Mijn water is ver op, ik moet zo snel mogelijk iets vinden om mijn kruik te vullen. Ik geraak uitgeput door de warmte en heb niets meer te drinken, mijn enige alternatief is verder strompelen tot Fresnay-les-Comte en hoop daar ten minste iemand tegen te komen die me water geeft.
De verschillende kleine bosjes tussen de velden zijn overblijfselen van vroeger wanneer alles nog gebeurde met paard en kar, ze lieten toe aan mens en dier even te schuilen tegen de zon. Deze aangeplante eilandjes zijn nu een toevluchtsoord van kleine zoogdieren en een rust- en nestplaats voor boomvalk en sperwer. Maar voor mij zelf hebben ze nu weinig of geen betekenis, ik kan niet schuilen tegen de zon.
In Fresnay-le-Comte waar ik om 13u30 aankom, is er, zoals op de vorige plaatsen, geen kat te bespeuren. Ik sleep me voorbij de enkele huizen en zet me uitgeput op een grote steen. Ik haal mijn fles boven en laat de laatste druppels water over mijn lippen lopen. Mijn laatste appelsien en appel geven me de moed om na een half uur rust verder te trekken onder de blauwe hemel naar Meslay-le-Vidame, waar ik om 14u30, kapot toe kom. We hadden afgesproken aan de kerk maar ik zie nog niemand. Ik zet me in de schaduw van het kleine bidoord, doe mijn schoenen uit en wacht op mijn bezoekers.
	Om 15u15 stopt de auto van Bart en Christine, met mijn grootste verassing van vandaag : ons Danyken is ook mee. Je kunt niet geloven wat er in mijn binnenste omging. Ze hadden het gans de week kunnen verzwijgen. We omhelzen mekaar, Bart haalt de koelbox uit de koffer, Dany de Duvelglazen en Christine trekt een gekoelde fles witte wijn af. Vier Pajotten toasten op het weerzien en dit op de trappen van een kerkje in de "middle of nowhere".
Na twee frisse Duvels en een gezellig onderonsje, ben ik alle vermoeidheid vergeten. We zoeken tesamen achter de hulp-burgemeester, die me een stempel geeft in het gemeentehuis en vertrekken per auto naar onze verblijfplaats 15 km verder vandaan. We slapen in een Chambre d'Hôte, een gerestaureerde hoeve. In Bonneval reserveren we een tafel en eten lekker met een glaasje wijn.
Mijn batterijen zijn weer opgeladen. Om 24u00 gaan we slapen, België stond dan voorlaatste op het Eurovisie Songfestival, maar dat kan me geen barst schelen !