Marc Tresignie

De tocht van gisteren hangt nog in de benen, we hebben nog kennis gemaakt met 3 pelgrims die de Camino Primitivo begonnen zijn in Oviedo : een vrouw uit Parijs en een Spaans koppel uit Oviedo. Ze waren verwonderd als we zeiden dat we onze tocht begonnen waren in Campiello en nu al in La Mesa beland waren en dat via de Hospitalesroute, die hier bekend staat als de moeilijkste.
We hebben nog wat nagepraat en van dat vroeg naar bed gaan waarvan ik gisteren sprak is weinig in huis gekomen. Het klikte meteen tussen ons, ik kon een woordje Frans spreken en de Spanjaarden begrepen en spraken een woordje Engels. Het is al 8u30 als we ons ontbijt nemen.
Maité, de Parisienne, wil met ons meestappen, het is eigenlijk niet verantwoord als vrouw deze tocht alleen te maken. Gisteren tijdens onze laatste kilometers op de asfaltweg liep ik 200 meter voor Roos maar door de bochtige weg kon ik haar niet altijd zien. Ik stak een rotonde over om verder te stappen richting La Mesa en opeens hoor ik Roos op mij roepen, dit gebeurt wel meer, zeker ’s nachts als ze denkt dat ik aan het snurken ben maar nu kwam de kreet anders over. Ik loop terug en zie dat ze wordt lastig gevallen door 2 kerels in een auto, ze willen haar niet laten oversteken op de rotonde en rijden steeds dichter naast haar met de venster open en schunnige tekens makend. Door mijn toesnellen zagen ze dat ze niet alleen was en zijn in volle vaart vertrokken richting La Mesa. Door de goede ontvangst die ik gedurende mijn tocht mocht ondervinden denk je dat iedereen het goed meent met je maar hier ben ik tot het besef gekomen dat er op deze wereld nog een tal van kwaadaardige gezwellen rond lopen.
	Alles is goed afgelopen en Roos voelt zicht piekfijn niettegenstaande de slechte ervaring van gisteren. Buiten ziet het er perfect uit, geen wolkje aan de lucht, het is zelfs al heel warm. De Spanjaarden blijven nog even en wij vertrekken met z’n drieën richting Grandas de Salime.
Het is meteen stijgen geblazen en na enkele kilometers klimmen staan we volledig in het zweet, we stijgen tot 1100m en komen voorbij een windmolenpark dat elektriciteit verschaft aan een deel van de streek, je ziet die draaiende mastodonten overal op de bergflanken maar ze hinderen eigenlijk niet, het landschap blijft boeien.
	Na een klim van 600m dalen we af naar de vallei van de Rio Navia, 800m onder ons zien we het stuwmeer liggen van Salime, gebouwd in 1946.
	Het was toen de grootste stuwdam van Europa. De witte huisjes in de omgeving waren toen de woningen van de werklieden die de dam gemaakt hebben maar alles is hier blijven staan zoals toen.
We dalen door de bossen gedurende 2u op een smal pad naar het stuwmeer en met pijnlijke knieën komen we om 12u in Embalse de Salime aan.We hopen aan het meer een terrasje te vinden maar het enige hotel dat er is, is gesloten.We rusten even uit op het terras van de vergane glorie en beslissen onze tocht dan maar verder te zetten.
	We hebben het bospad verlaten op een hoogte van 226m. Na een afdaling van 900m, moeten we nu nog gedurende 6km klimmen tot we de 550m bereikt hebben en in Grandas de Salime aankomen om 13u30. Uitgeput door onze zware tocht van gisteren, zoeken we een kamer waar we onze picknick verorberen op ons bed en vroeg naar bed gaan.
We willen morgen vroeg vertrekken want de weersvoorspellingen zijn niet al te gunstig… Deze tocht dragen wij op aan alle mensen die elke dag met ons meeleven.