Maandag 14 juni : Bidart - St. Jean de Luz - Fuenterrabia 

Na de ronde van Vlaanderen, de hel van het Noorden, Paris-Tours, Bordeaux-Parijs, Le Tour de France, begin ik na een Pyreneëntocht aan de Fuenta.
	Ik neem mijn ontbijt met mijn gastgezin om 7u30, hun gastvrijheid is onbeschrijflijk! Na het ontbijt rijdt José me naar de plaats waar hij me gisteren is komen oppikken en we nemen afscheid.
In de Mairie van Bidart krijg ik mijn begeerde stempel en zet mijn tocht verder door het Franse Baskenland.Ik daal naar de vallei van een klein riviertje, de Nivelle. Vanop kilometers zie ik het pittoresk havenstadje St Jean de Luz, waar ik via de vissershaven mijn weg verder zet  naar het al even mooie Ciboure, met zijn oude vissershuisjes.
	Ik stop even voor het geboortehuis van Maurice Ravel. Waren het misschien de golven van de zee, die met hetzelfde ritme tegen de rotsen botsen, die van hem een groot musicus maakten ??
Ik verlaat Ciboure en neem een kleine weg naar “le Corniche baske”, waar ik gedurende 3 uur wandel in een paradijselijk gebied, ik voel me echt een klein ventje. Links 200 m dieper de blauwe oceaan die krachtig tegen de rotsen aanbeukt, voor de vogelkenners de geelpootmeeuw is hier goed vertegenwoordigd. Rechts een berglandschap waar de rode wouw  de show steelt, zoekend naar een prooi of aas.
	Voor mij, in de verte ligt Spanje. Beneden aan de kust appartementsgebouwen en op de achtergrond de Pyreneën die als het ware in zee duiken. Dit is de golf van Gascogne. Per auto rij je er in een mum van tijd door, te voet voel je ze… Rond 13u kom ik aan in Hendaye, het laatste stadje voor ik de grens oversteek.
Ik zet me neer op het eerste terrasje dat ik tegenkom en bestel me een pichet koele witte wijn. Ik heb 5u gestapt zonder pauzeren en vind dat ik Frankrijk moet verlaten op zijn Frans. Na mijn toost op La douce France, volg ik de kust en loop om 14u30 Spanje binnen. Alles wordt wel moeilijker, ik versta geen woord Spaans en om de weg te vragen is het op zijn Italiaans. Het boekje dat ik van Chris gekregen heb, steekt nog diep in mijn rugzak. Ik dacht dat ze hier toch nog Frans gingen praten maar neen.
Van hieruit stap ik door tot Fuenterrabia, ik had begrepen dat er daar een gite was voor pelgrims. Maar het Spaanse koppel had me verkeerd ingelicht, of had ik ze toch slecht begrepen ? Morgen haal ik zeker mijn boekje boven. Vandaag heb ik dan maar een hotelletje gezocht.
	Aan het onthaal heb ik mijn hoofd op de toog gelegd, tonend dat ik wou slapen. Ze hadden het begrepen, ik heb een kamer gekregen. Ontbijten doe ik er niet, ik was te moe om dat nog in gebarentaal uit te leggen.
Deze tocht draag ik op aan mijn dochter Roos die morgen jarig is, vanaf de Picos is zij mijn reisgezel. Trainen en Spaans leren Roos !!!