Woensdag 12 mei : St Cloud - Cernay La Ville

Om 5u30 sta ik op en maak me klaar. Het wordt een lange tocht vandaag. Normaal ging mijn etappe van Meudon naar Ceray-la-Ville en dit was 30km ver, maar nu dat ik minstens 8km noordelijk gehuisvest ben, zal ik er deze avond rond de veertig kilometer gedaan hebben. Gisterenavond heb ik kip gegeten, klaargemaakt op een manier dat enkel de Fransen kunnen : heel lekker! Als nagerecht kreeg ik kaas en aardbeien en als toemaatje mocht ik mee naar de grote living waar de familie Odazze een feestje hadden met een 15-tal genodigden. Ik mocht er mijn woordje doen. Iedereen zou me vanaf nu volgen op de website ook de burgemeester van St Cloud. Om 22u00 heb ik die toffe mensen verlaten en ben naar bed gegaan.
Om 6u30 klopt Jacques aan de deur, het ontbijt is klaar. De vrouw des huizes maakt me nog 3 boterhammen klaar voor onderweg. Jacques maakt een kleurenkopie van een detailkaart van Ville d'Avray want volgens hem is het niet gemakkelijk om daar de D938 te vinden die mij terug op de juiste baan zal leiden richting Cernay-la-Ville. Ik neem afscheid van Véronique. Jacques gaat een eindje met mij mee. Hij moet toch de hond uitlaten, een lieve Jack Russell, Macho, genaamd.
	Aan de weg die ik moet inslaan richting Versaille, omarmd hij mij en zegt met de tranen in zijn ogen dat hij vereerd is mij te leren kennen. Ik neem afscheid, bedank hem en vertrek met een heel emotioneel gevoel. De drukke weg loopt door een bos, maar ik kan op een klein pad in het bos, evenwijdig met de N185 stappen. Juist voor het centrum stopt er een Landrover in tegenovergestelde richting : het is Jacques, ik had mijn boterhammen vergeten.
We nemen voor de laatste maal afscheid, laat ons hopen dat ik niets meer laten liggen heb. Rond 9u00 loop ik door het centrum van Ville D'Avray, maar zelfs met de kaart van mijn gastheer loop ik twee maal verkeerd. Door prachtige bossen met reuze beuken, kom ik op het grondgebied van Versaille, daar neem ik direct links om via l'Avenue de Paris de D938 te bereiken. L'Avenue de Paris is een brede laan met vier rijen platanen. Ik rust even uit op een bank, drink een slok water en vertrek om 10u15, richting Buc. Ik laat de laatste huizen van de voorstad van Parijs achter mij en kom in een bebost gebied, steeds minder en minder huizen.
Ik loop door het dorp Buc waar ik een enorme aquaduct bewonder, gebouwd in de jaren 1600. Ik volg nog steeds de D938, die meer en meer een stijgend en dalend karakter krijgt. Mijn voeten beginnen te knellen in mijn schoenen en omdat het toch 11u45 is, stop ik in de omgeving van Chateaufort. Het weer is buitengewoon en ik zet me in de graskant tegen mijn rugzak en eet, genietend van de glooiende velden rondom mij, mijn boterhammen op die Véronique Ozanne me klaargemaakt had.
Ik had me vooropgesteld, terug te vertrekken om 12u30, maar het is er zo zalig dat ik nog een half uurtje blijf zitten, ik zou er zo ingedut hebben. Om 13u00 vertrek ik naar Saint-Remy-les-Chevreuse. Het landschap wordt steeds heuvelachtiger, ik waan me in de Ardennen. De mensen die je tegenkomt zeggen vriendelijk goedendag, iets dat ik in Parijs eigenlijk miste. Rond 14u00 kom ik, na een lastig stuk weg in een bos, aan in St Remy-les-Chevreuse. Ik zweet, stink en heb dorst, mijn fles water is al een tijdje leeg dus spring ik een café binnen en vraag een pint : 2 EUR, daar had ik gisteren maar een halve pint voor ! Ik heb er geen half uur aan gedronken en heb me direct een tweede besteld. De mensen hadden geen tijd voor een babbeltje. Ze keken allen te samen, met veel lawaai, naar de paardenwedrennen van Chantilly. Ik denk dat de Fransen zware gokkers zijn.
Na mijn twee pintjes vertrek ik richting Cernay-la-Ville. Ik heb nog 8 km te gaan, maar het zal stijgen zijn. Dat hoorde ik van een niet-gokker in het café. Tot Chevreuse loopt alles redelijk vlak maar dan begint het : tussen de bomen kronkelt de weg stijl omhoog, bocht links, bocht rechts, er komt geen einde aan ! Mijn tenen doen pijn, mijn hielen voelen verbrand aan en mijn 20 kilogram zware rugzak begint te knellen op mijn schouders. Op een stukje vals plat kom ik even op adem, maar na een bocht naar links is het terug stijgen, steiler en langer, of heb ik dat gevoel ? Ik word moe en zet me even tegen een boom. Nu pas besef ik hoe rustig het hier is : je hoort hier enkel het ruisen van de bladeren en hier en daar hoor je een vogel kwelen. Na 10 minuten rust trek ik weer verder, ik kom aan een kruispunt en zie dat ik nog 2 km te stappen heb. Het stijgingspercentage daalt en ik blijf vlak lopen tot Cernay-la-Ville. Ik wil geen tijd verliezen en ga naar het gemeentehuis en dan naar de kerk maar ze zijn beiden gesloten. Ik keer terug naar het centrum waar ik wil binnengaan in een restaurant maar de deur is op slot. Alles is hier blijkbaar gesloten. Ik wil juist vertrekken om iets te zoeken als er auto stopt voor het restaurant. Hij opent de deur en ik volg hem. Hij bekijkt me, ik zie er waarschijnlijk niet al te verzorgd uit ?! Ik vraag of ik iets kan drinken. “C'est moins cher dans le magasin”, antwoordt hij. Maar ik wil zittend een pint drinken. Ik leg hem alles uit over mijn tocht. Hij brengt me twee pinten, één die ik moet betalen, de andere krijg ik gratis evenals een bord friet met bloedworst en mosterd. Ik vraag of er gelegenheid is om te overnachten. Ik krijg een negatief antwoord.
	Na wat rond gebeld te hebben zegt hij mij dat er eventueel gelegenheid is om te slapen 500m verder in een hoeve. Ik doe mijn rugzak om, betaal mijn schuld en vertrek. Op de hoeve, gerund door een Hollandse vrouw, kan ik in de toren slapen waar wel restauratiewerken aan de gang zijn, maar dat geeft niet. Ik krijg een matras en de dame wijst waar het sanitair is. Ontbijten kan ik hier niet, Ik zal morgenvroeg wel een bakker vinden. Ik bedank de vrouw en ga naar boven. Om 20u30 lig ik al in mijn slaapzak, ik zal goed slapen.
Deze tocht is voor alle blokkende studenten.