Marc Tresignie

Om 6u word ik wakker en zie dat Roos haar bed leeg is. Het is niet haar gewoonte vroeger op te staan als ik, haar rugzak staat nog op de zelfde plaats als gisteravond. Ik vlieg uit mijn bed, bots met mijn hoofd tegen het bed boven mij en loop met een pijnlijke hersenpan naar buiten maar ik kan Roos niet vinden.
Alles is hier in dit oude gebouw nog donker, ik zoek in paniek met mijn zaklamp het hele pand af en twee kamers verder zie ik een opgevulde slaapzak, ons Roos heeft blijkbaar geslaapwandeld. Ik maak haar wakker en vraag wat ze hier zit te liggen.
	Ze beweert dat mijn snurken ondraaglijk was deze nacht en dat ze moest verhuizen door mijn gebrul. Ik snurk nooit, ze zal dit gedroomd hebben … Door die zware tochten hoor je ’s nachts soms rare dingen, zeker als je in een oude abdij slaapt. We maken ons klaar en vertrekken kibbelend tegen elkaar over de voorbije nacht richting Salas.
Het mooie weer van gisteravond is verdwenen, we lopen terug in de regen. Het pad loopt door uitgestrekte bossen, regelmatig zien we reeën, die geschrokken wegvluchten door het gezang van Roos die maar niet kan ophouden met het zingen van de eerste 4 woorden van het lied “O Solé mio”, met een operastem waar de glazen van breken.
	Ik heb er hoofdpijn van gekregen of is het van mijn contact met het stapelbed ? Maar haar gekwetter helpt, de wolken konden het blijkbaar ook niet meer horen en verdwijnen, het zonnetje laat haar van haar goede kant zien en we lopen door tot Salas waar we om 11u aankomen en iets nuttigen.
Om 12u vertrekken we richting Tineo. We bevinden ons nu op 240 meter en klimmen naar 700 m door de ongerepte bossen.
	Het is soms moeilijk stappen, het pad is modderig door de regen die er de laatste dagen is gevallen. Om 12u30 verlaten we het bospad om gedurende een half uurtje op een hoogte van 640 m op een asfaltweg te stappen.
We doen de dorpjes Porciles en Bodeyana aan en stoppen in La Espina waar we ons tegoed doen aan een tapa.
	Om 15u zetten we onze tocht verder door de bossen op een pad waar de modder soms de bovenzijde van ons schoeisel reikjt, op sommige plaatsen zelfs hoger.
Daar moeten we ons een weg banen via de muren die de percelen weiland van mekaar scheiden. Nu begrijp ik waarom de mensen hier met houten klompen lopen met 4 stokjes onder, dit is gewoon om boven de modder te lopen. Het is wel een raar zicht als ze op de gewone weg stappen.
In El Pedregal verlaten we even de stinkende modder, we zijn beklad van onder tot boven met een mengsel van koeiendrek en vieze, zwarte smurrie. We wassen er het meeste af aan een oude wasplaats die je in elk dorp nog vind maar geen dienst meer doet en rusten even uit op de arduinen stenen die dienst deden om de was op uit te kloppen.
	We beslissen onze laatste 6 kilometer te stappen op een asfaltweg, modder hebben we vandaag genoeg gezien. Om 18u komen we na een moeilijke en lange dag van 32 km aan in het stadje Tineo.
We lopen het eerste hostalletje binnen dat we tegenkomen, er is ook wel een gratis refugio maar we willen ons eens goed wassen.We vinden dat we die luxe verdiend hebben ! Deze tocht wil Roos opdragen aan alle zonnetjes in haar leven !