Vrijdag 11 juni  : Lit et Mixe - Léon

Goed geslapen sta ik om 6u30 op. Ik kan maar ontbijten om 8u00 en heb dus tijd zat om me klaar te maken. Mijn armen en benen zijn bezaaid met muggenbeten, ik kan er niet afblijven en wrijf tot bloedens toe. Een koud stortbad helpt tegen de jeuk. Die beestjes hadden gisteren wel heel veel dorst.
Om 7u45 ga ik naar beneden, alles is er nog zoals ik het gisteren verlaten heb. De pinten staan nog op tafel. De bazen waren blijkbaar te moe om alles nog op te ruimen en klaar te zetten voor het ontbijt deze morgen. Ik wacht tot 8u15 en klop eens aan de "Privé" deur, maar krijg geen reactie. Ze moeten hier heel vast slapen. Om 8u30 is mijn geduld op en ik roep of er niemand is, nog krijg ik geen antwoord. Ik besluit zonder ontbijt te vertrekken en schrijf op een afgescheurd stuk kaart dat ik tot nu gewacht heb op mijn ontbijt, maar dat ik moet vertrekken. Voor de rekening, die ik voor het middagmaal en de kamer nog moet betalen zullen ze moeten bellen. Ik kan hier niet blijven wachten en ik vertrek om 9u45 richting Léon voor een tocht van 22 kilometer, door de eeuwig durende wouden van de Landes.
Als ik bedenk dat ik in het woud van Landrecies in paniek was door het gevoel van midden in een 20km groot bos te zitten, dan was dat maar niks vergeleken met dit hier. Ik loop gedurende om en bij de 250 kilometer onafgebroken tussen de bomen en het is nog niet gedaan. Het weer is beter geworden, de wolken trekken open en er waait een lichte noordenwind. Ik stap onafgebroken door en loop door het dorp St-Giron, even verlaten als de meeste dorpen, voor een laat ontbijt is er hier geen gelegenheid, dus stap ik verder en kom om 11u00 in het dorp Vieille aan.
	Er is een restaurant maar ik moet er wachten tot 12u00 om iets te kunnen eten. Verder gaan heeft geen zin en ik besluit te wachten tot ze de deuren open doen. Om kwart voor twaalf mag ik binnen en bestel me een eendenborst met frietjes, de specialiteit van de streek, straks begin ik nog op Donald Duck te lijken. Maar het smaakt me en ik geniet er met volle teugen van, je wordt maar éénmaal 49 jaar.
Ik bestel me nog 3 bollen vanille als nagerecht en rust nog een half uurtje in de schaduw van het terras. Ik ben op 5 kilometer van Léon en moet geen slaapgelegenheid meer zoeken, goede vrienden van mij hebben een hotel aan het meer voor mij gereserveerd, wat ben ik hun daarvoor dankbaar! Na mijn rustpauze stap ik in een ruk naar Léon waar ik aankom om 14u30. Ik laat mijn geloofsbrief stempelen in het gemeentehuis en zoek L'Hotel du Lac. Het ligt 2 kilometer verder, je voelt dat de Pyreneën naderen, de heuveltjes worden steiler, het landschap verandert zienderogen.
	Om 15u00 kom ik aan mijn dagverblijf dat aan de oevers van l'Etant de Léon ligt. Ik krijg er een kamer met een prachtig zicht op over de ganse plas. Ik denk dat ik mijn kamer niet meer zal verlaten, het panorama is oogverwennend. Na mijn douche ga ik vroeg naar bed, morgen moet ik tot Capbreton geraken, 32 kilometer van hier.
Deze tocht draag ik op aan de collega’s van de studie en het tekenbureau.