Donderdag 10 juni : Mimizan - Lit-et-Mixe

Om 6u30 word ik wakker maar heb geen zin om op te staan. Het is nog donker buiten door de lage wolken, ze voorspellen niets goeds voor de komende 24 uur. Ik stap niet graag gedurende uren in bossen, te weten dat je geen enkele beschutting hebt tegen het slechte weer.
	En vandaag loop ik 25 kilometer in de ongerepte natuur, waarvan ik, na de eerste 7 kilometer in een dorpje beland, waar ik eventueel eens kan schuilen, daarna moet ik de resterende 18 kilometer stappen via een GR-pad door het woud.
Na mijn ontbijt vertrek ik om 7u45 richting Lit-en-Mixe. De lucht is heel vochtig, na 10 minuten stappen is mijn T-shirt al doornat van het zweet.
Om 9u00 kom ik in het dorpje Bias aan. Ik zet mijn rugzak af, drink mijn fles half leeg en rust even uit, maar moet vluchten door plagende muggen die het gemunt hebben op mijn armen en benen. Door de grijze lucht ziet er alles triest uit. Ik hoor in de verte een koekoek roepen, wijst dit hier in Frankrijk ook op verandering van weer ?
Hier kan ik een GR-pad nemen, maar kies voor de D652 , het is de kortste weg naar mijn einddoel. In de graskant ligt een dode das, slachtoffer van het moordend verkeer. Ik word gedurig achtervolgd door kleine vliegjes, die me geniepige beten geven over gans mijn lichaam. Voortdurend moet ik ze te keer gaan met mijn hoed maar na elke slag is de zwerm terug.
Om 10u30 loop ik door het dorp St Julien-en-Born waar ik in een klein warenhuis, genietend van de airco, 4 appels en een blikje cola koop. Ik blijf er even rondneuzen, iets wat ik thuis in warenhuizen nooit zou doen, maar de frisse lucht doet me goed. Buiten gekomen zet ik me op mijn rugzak en eet twee appels en drink mijn cola leeg.
Als ik wil vertrekken stoppen twee fietsers. Het zijn vlamingen, afkomstig uit Leuven en St. Amands aan de Schelde. Ze zijn op terugweg naar huis en komen van Compostela. Het geeft een goed gevoel eens te kunnen praten met streekgenoten. Ze vertellen mij dat ze er heengereden zijn via de Camino France en terugkwamen langs de Del Northe, die een heel stuk moeilijker was, door de grote hoogteverschillen. Na een gemoedelijke babbel krijg ik een lijst van alle gites die langs de Camino del Northe liggen, ik bedank hun van harte en we nemen afscheid.
Wandelend overloop ik de zopas gekregen lijst van de Spaanse refuges en moet vaststellen dat zelfs de telefoonnummers per gite genoteerd zijn. Die ontmoeting met de twee fietsers kan toch geen toeval zijn, drie dagen voor ik Spaanse grens oversteek, ontvang ik zomaar alle adressen van Zarautz tot Bibao en van Santander tot Compostela. Het geeft me een enorme kracht en loop mijn laatste 6 kilometers op wolkjes.
	Om 12u00 kom ik, gespaard gebleven van regen en onweer, maar vol met muggenbeten, aan in Lit-et-Mixe. Ik kan er snel een kamer op de kop tikken, een stevig middagmaal nemen en de rest van de zwoele dag rustig rondwandelen in het centrum. Om 23u00 lig ik in bed, na een licht avondmaal en een onderonsje met plaatselijk houthakkers.
Deze tocht draag ik op aan de twee fietsers en wens hun een behouden thuiskomst !