Vrijdag 9 juli : Nava - Oviedo

Om 5u ben ik wakker. Door de stilte van de morgen maakt elke beweging die ik maak een hels lawaai. De plankenvloer kraakt bij elke stap ik zet, ik probeer zo snel mogelijk beneden te zijn om niemand te storen in dit vroege uur.
Ik maak me klaar en als ik uit de badkamer kom is Michael reeds bezig met het ontbijt klaar te zetten. Om 7u zit iedereen rond de tafel. Het is een typisch Amerikaans ontbijt met cornflakes en muesli.
	De koffie smaakt heerlijk en na 2 koppen nemen we afscheid van de familie, we delen onze adressen uit. We zullen zeker met elkaar nog corresponderen. Onderweg heb ik dat gelukkig en tevens dat droevig gevoel dat ik had bij het afscheid nemen in Chantilly, Saint-Cloud, Chartres en Vendome, bij al die goede mensen met een hart van goud.
We volgen de N634 en lopen door de kleurrijke dorpjes Ramedio, Lieres, Aramil en komen na een toch van 3u in de stad Pola de Siero aan. We halen onze stempel in het gemeentehuis en zoeken iets om op adem te komen. Om 12u30 zetten we onze tocht voort.
De eerste 16 km zijn voorbij gevlogen en nu doen we er nog 16 km bij tot Oviedo. De knieën van Roos zijn volledig genezen, wat voor mij een grote opluchting is. We stappen nog 10 km door een prachtige natuur, maar vanaf Colloto, op zo’n ± 6 km van Oviedo, lopen we tussen industrieterreinen, onder bruggen van snelwegen en al het andere onaangename wat een grote stad zoals Oviedo te weeg brengt.
	Onderweg betrap ik mezelf erop dat ik onbewust een foto neem van een bord met “Rio Seco” op, blijkbaar ben ik na 2,5 maanden mijn werk in Brussel nog niet vergeten …
Om 17u30 komen we in het historisch centrum van de stad en krijgen onze stempel in de 9de eeuwse kathedraal. Daar tonen ze ons de weg naar een pelgrimsherberg waar we even later aankomen.Het is een zaal met 10 stapelbedden en we zijn met een 15-tal pelgrims uit verschillende landen.
	hZij beginnen daar hun tocht vanuit Oviedo, het begin van de “Camino Primitivo”. Het zijn ook de eerste pelgrims die ik, buiten het koppen uit Cherbourgh, die de “Camino France”, aan het lopen zijn en Pieter den Duiter, die een stukje van de “Camino del Norte” deed.
Na een verkwikkend stortbad gaan we een stukje eten, daarna gaan we rond 22u30 slapen.  Deze tocht hebben we gestapt met in onze gedachten de aangename familie van “Nava”.