Donderdag 8 juli  : Infiesto - Nava

Na een goede nachtrust en met de goede herinneringen van gisteravond staan we op en maken ons klaar voor een tocht van 29 kilometer naar het stadje Pola de Siero. Het heeft de ganse nacht geregend maar nu zijn er brede opklaringen.
	We vertrekken uit Infiesto om 8u30 en volgen de vallei van de Rio Pilona door een bosrijke streek. Het weer is aan de betere hand, de zon laat zich af en toe van haar goeie kant zien maar met een strakke Noordoostenwind is een “fleese” geen overbodige luxe.
We lopen door enkele kleine dorpjes met kleurrijke huisjes, meestal in het blauw geschilderd maar er zijn er ook met roze en gele gevels. Naast de huizen merken we regelmatig houten schuurtjes op granieten palen. Tussen de steunberen en het speciale gebouw staan telkens platte ronde stenen, met een diameter van 80 cm en een dikte van 10 cm.
Deze ronde, stenen schijven zijn er tussen geplaatst om te beletten dat het ongedierte, zoals ratten en muizen via de palen de schuur zouden binnendringen. Deze paalschuren, “horreos”, genaamd, doen dienst om graan te stockeren.
In Baskenland “Cantabrie” heb ik deze niet tegengekomen, dus is dit waarschijnlijk typisch voor Asturia. Om 11u30 komen we in het stadje Nava aan, waar we ons tegoed doen aan enkele “tapas” en een glas “sidra”. We praten over de dinges des levens, zoals dat soms gaat tussen vader en dochter, tot er op een bepaald moment een vrouw ons in het Engels aanspreekt en vraagt welke taal we eigenlijk spreken. Ze dacht dat we Duits waren, “Galmaards” lijkt voor buitenlanders dus Duits !
We leggen uit waar we vandaan komen en waren we deze nacht willen slapen. We leggen haar ook uit dat het hier niet gemakkelijk is om je verstaanbaar te maken en ze moet ons gelijk geven. In Asturia kennen ze maar één taal en dat is “Spanish” en ze doen hier geen enkele moeite om een andere taal te spreken, ook niet voor pelgrims. Zij kan het weten, ze is licentiate Engels en geeft les aan de Hogere School in Nava. Na een uurtje uitleg weten we dat ze getrouwd is met een Amerikaan en tot over 2 jaar in Pennsylvania woonde, en met haar gezin teruggekeerd is naar haar roots in Asturia.
Ze nodigt ons uit om bij haar te komen eten. We leggen haar uit dat we nog 15 km te stappen hebben, maar ze blijft aandringen en we stappen in haar auto om een kwartier later in een bergdorpje aan te komen.
	We bezoeken eerst haar man die een alleenstaande, oude boerderij aan het restaureren is, ze willen er een vakantieverblijf van maken. Daarna krijgen we als maaltijd kip met pasta. Het ganse gezin is aanwezig, een zoon van 16 en twee dochters van 14 en 13 jaar oud. Het is zo gezellig dat we door het praten de tijd vergeten zijn.
Ondertussen is het 17u geworden en we kunnen nu nog moeilijk 15 kilometer stappen, maar geen nood we mogen bij de familie blijven logeren. We verkennen het dorp en de omgeving, Marianne vraagt ons om mee te komen naar de stad. Ze geeft om 20u avondschool Engels en zou het op prijs stellen dat we de les mee volgen. Roos is dadelijk bereid, ik zet me in een klasje apart en probeer mijn dagboek te schrijven. Om 21u30 is de les gedaan en rijden we naar “huis”.
Daar aangekomen hebben de kinderen voor ons een kamer ingericht. Vermoeid gaan we om 23u naar bed, morgen zal het een dag van 32 kilometer worden, we hebben onze laatste 15 kilometer die we vandaag door toevallige maar heerlijke omstandigheden niet konden stappen, morgen nog in te halen.
Deze tocht dragen we op aan onze Jacques die vandaag 60 jaar geworden is en kan genieten van de eerste dagen van zijn pensioen. We zullen op hem ne goeie sidra drinken, santé Jacques !