Marc Tresignie

Om 6u worden we uit ons bed geschut door enkele donderslagen die heel de kamer doen trillen, de gutsende regen druipt van het raam. De kleren die we gisteravond op de vensterbank te drogen legden, zijn doornat.
In zo’n rotweer kunnen we niet vertrekken, we eten de restjes van onze picknick op met een glas kraantjeswater en wachten, voortdurend naar buiten kijkend, op toch wel iets beter weer. Rond 8u houdt het gerommel op en beslissen we van te vertrekken.
De knie van Roos is beter, dit heeft ze zeker te danken aan mijn zweetkousen... maar ik ben toch opgelucht als ze naast mij de trap afdaalt zonder enig teken van pijn.
Door de slechte weersvoorspellingen heb ik beslist de N634 te nemen i.p.v. mijn voorziene weg naar Villa Viciosa via Colunga. We zullen de Mirador del Fito missen, een col van 136 meter met mooie zichten op de Atlantische kust, maar als je daarboven in de mist zit heb je er ook niks aan.
	We lopen via de Rio Sella waar je gisteren de vissen zag zwemmen en die nu, na de overvloedige regens, op een bruine rioolbeek lijkt die zich naar beneden stort tussen de rotsen, en alles wat los ligt, meesleurt.
De grijze wolkenmassa verplaatst zich naar het zuiden en in het noorden zie je een blauwe band aan de horizon die alsmaar groter wordt. Het regenen is voorlopig voorbij en maakt plaats voor de zon. Na 2u stappen door een mooie natuur maar met zwaar vrachtvervoer, stoppen we even om onze regenkledij weg te bergen.
We volgen de Rio Sella, en steken regelmatig brugjes over de bijrivieren over, die zich met woeste golven in de hoofdrivier storten en zo van de Sella een wildwaterstroom maken. Rafting is hier een populaire bezigheid, maar voor beginners is het water iets te wild.
Rond 11u30 komen we in het dorp Villa Mayor waar we een bar binnenstappen en een broodje eten. We rusten even uit en vertrekken rond 12u30 richting Infiesto.
De weg stijgt meer en meer maar niet meer zo extreem als de dagen voordien. Het landschap is ook anders, de bergen hebben minder ruwe vormen.De drie dagen stappen tot Oviedo zijn relatief vlakke etappes, waar we onze benen even kunnen laten recupereren, dit komt ons zeker ten goede.
	Vanaf Oviedo lopen we richting Lugo op de camino primitivo waar we gedurende 10 dagen op hoogtes van om en bij de 1200 meter zullen zitten. We komen na 21 kilometer stappen in Infiesto aan waar het traditioneel gezoek naar slaapgelegenheid begint.
Na 2 "hostals" te hebben bezocht, vinden we toch nog een kamertje voor 15 euro. Na onze opfrisbeurt zoeken we tevergeefs een pastoor of gemeentefunctionaris om onze stempel in ontvangst te krijgen. Tot ik op straat een man aanspreek die enkele woorden Engels kan, hij zal iemand voor ons zoeken van de gemeente die ons de stempel zal geven. We spreken af in een café in de omgeving van het gemeentehuis om 19u.
Om klokslag 19u is de man in gezelschap van een gardia civil, we betalen onze pint en lopen met beide mensen mee. De deur van de gemeentehuis wordt geopend door de wetsdienaar die ons in een klein kantoortje onze stempel overhandigd. We bedanken beiden en vragen of ze iets willen drinken. De politieman heeft het te druk maar José Ramon, zo noemt die vriendelijke heer, is bereid mee te komen.
Het klikt goed tussen ons drieën, hij houdt zoals wij, ook van de bergen en zijn vrouw die er ondertussen met zijn zus en zoon is komen bijzitten, heeft vroeger de camino primitivo vanaf Oviedo, gestapt. Ze haalt haar dagverslagen en we bekijken etappe per etappe.
De route die ik thuis heb uitgestippeld hebt, klopt met hetgeen ik hier, zeer gedetailleerd, te zien krijg. Het zijn vooral de telefoonnummers van de refugos en de stafkaarten die me interesseren. Blijkbaar ziet José dat en vraagt aan Roos mee te komen. Na een half uurtje zijn ze terug met kopijen van heel de route. Ik vraag wat mijn schuld is maar moet er niks voor betalen. We blijven nog een uurtje gezellig praten en nemen afscheid van de familie Ramon – Cortina. Dit hadden we echt eens nodig, mensen waar je eens kunt met babbelen en ook al is het voor 90% gebarentaal, als het vanuit je hart komt is alles verstaanbaar.
Deze tocht dragen we op aan Elke en haar moeder en wensen hun veel sterkte.