Marc Tresignie

De dag begint zoals hij gisteren geëindigd is met veel regen. Je ziet de toppen van de bergen niet door de lage wolken en ze voorspellen niets beters tot het einde van de week, als ik de Spaanse tekst in de plaatselijke krant goed begrepen heb.
Maar de tekeningen onder die Spaanse woorden spreken voor zich : zwarte wolkjes met regendruppels eronder, af en toe een bliksemschicht en dat tot "viernes". Maar geen geklaag, we zijn erop gekleed, tenminste als het niet voor de ganse dag is, daar is geen enkele kledij tegen bestand.
We hebben Cantabrie verlaten en we bevinden ons nu in Asturias. Om 7u30 nemen we een uitgebreid ontbijt met broodjes, confituur, enkele koffiekoeken en veel fruit. Dit was nodig, het was van gisterenmiddag geleden dat we nog iets tussen onze tanden hadden.
Als we buiten komen om onze tocht door de Asturische depressie aan te vangen, stopt er een auto met Belgische nummerplaat. Het zijn Vlamingen afkomstig uit Mechelen. We vertellen waar we vandaan komen en waar we heengaan. Zij komen familie bezoeken die hier in de streek woont. We nemen afscheid van het drietal en vertrekken richting Cangas de Onis. Op mijn nu toch, meer dan twee maanden durende tocht, is het amper de tweede maal dat ik Vlamingen tegen kom. De enige Vlaamse die ik regelmatig opmerk, zijn de Gaaien die hier in de bossen voltallig aanwezig zijn.
Om 10u30 komen we in het dorp Carao waar we een uurtje rusten. De knieën van Roos willen niet goed mee en zijn gezwollen, ze is bezorgd door de pijn die ze onderaan haar knieën heeft. Dit zijn gewoon de wandelkinderziektes die iedereen meemaakt, zeker na de inspanningen die we de afgelopen dagen deden. In dit geval kan ijs wonderen doen. Na een uurtje rusten met twee zakjes gevuld met ijsblokjes is het al iets beter.
	Rekkerverband heb ik niet maar wel mijn sokken die ik deze avond na onze tocht ging achterlaten omdat ze totaal versleten zijn. Ik snij er de tenen uit en trek ze over haar knieën, een beter knieverband kun je bij de apotheker niet kopen.
De geur moet ze er maar bijnemen, maar het helpt. Ik doe nieuwe, propere sokken aan en om 12u00 vertrekken we via een drukke weg naar Cangas. Het regent voortdurend, de wolken worden steeds maar donkerder, de Spaanse Deboosere had gelijk, het gedonder laat niet op zich wachten.
We beslissen toch nog even door te gaan. Op 2 kilometer stappen komen we in een dorp Sotu Cangues en daar kunnen we schuilen, moest het nog verergeren. Maar in het dorpje aangekomen kunnen we onze weg gewoon verder zetten tot Cangas, het onweer is achter ons voorbij getrokken. Het is 12u30 als we door de straten van de stad lopen en iets zoeken om onze natte kleren even uit te trekken en te drogen. We eten een slaatje en beslissen na ons eten door te stappen tot Les Arriondes, 7 kilometer verder.
Om 14u00 verlaten we Cangas via een oude Romeinse brug over de Rio Sella en volgen een breed pelgrimspad, de Camino de Covadonga. Covadonga is een bedevaartsoord waar de Heilige Maagd vereerd wordt, de Patroonsheilige van Asturias.
De weg is vlak, we volgen de rivier, die steeds breder wordt. Hier en daar zie je grote forellen stroomopwaarts naar voedsel zoeken. In het dorpje Sobrepiedra verlaten we even de Camino om een 12de eeuwse abdij te bezoeken.
	De gevels zijn met smaak gerestaureerd rond het gebouw is er een prachtig onderhouden tuin en binnen is de abdij omgebouwd tot een 5-sterren hotel dat de titel gekregen heeft van “Parador”. Naar het schijnt zijn er zo maar vijf in Spanje.
We verlaten het dorp en blijven even staan op de brug over de Sella om de technieken van het vliegvissen te bewonderen, daarna zetten we onze tocht langs de rivier verder en komen via de Camino om 17u00 aan in Les Arriondes, gelegen op 85 meter boven de zeespiegel. We zoeken een slaapgelegenheid, hangen onze kleren te drogen en picknicken op onze kamer met een flesje Cidra. Daarna vallen we in slaap. Deze tocht draag ik op aan de vader van Roland opdat zijn gezondheidstoestand zou verbeteren.