Puffend
van de hitte kom ik voorbij het dorp Carbon-Blanc, waar ik in een
cafetaria van een grootwarenhuis een verplichte stop inlas. Ik was mijn
fles vergeten te vullen bij mijn vertrek en heb een ongelooflijke dorst.
Ik drink twee Pepsi Cola’s en vul mijn bus met kraantjeswater.
Om 15u00 verlaat ik de "Carrefour" en stap door
industrieterreinen, onder snelwegbruggen de voorstad in van Bordeaux. Ik
loop verschillende malen verloren. Op die vervelende brede wegen is alle
wegwijzering gericht op het autovervoer en kan men natuurlijk geen
rekening houden met een eenzame pelgrim die hier af en toe voorbij
stapt.
Ik loop gedurende 3 uur door de banlieu van Bordeaux en kom om 18u30 aan
de Garonne waar ik via Le Pont de Pierre, de overzijde bereik. Ik bel
naar mijn gastgezin. Ze leggen me de weg uit en stap tot 19u00, links
van mij loop ik mooie gebouwen voorbij, allen gebouwd in de 18de eeuw en
rechts stroomt de Garonne, mijn vermoeidheid vergeet ik even als ik de
plezierboten zie rondvaren op de brede rivier. Aan een afgeschaft
oorlogsbodem, die voor anker ligt en dienst doet als museum, komt Renaud
me verwelkomen. We gaan tezamen naar huis, waar ik hartelijk verwelkomt
wordt. Ze hebben vrienden uitgenodigd en na mijn bad gaan we samen aan
tafel en praten over de pelgrimage. Om 21u00 wordt er gebeld, het is
Marie uit Chartre, “elle est inquiette", ze heeft mijn foto op de
site gezien en vind dat ik vermagerd ben, ik moet me wegen van Agnes. Op
1mei ben ik vertrokken en woog 80 kilo, nu wijst de balans 73 aan. Mijn
rugzak weegt nog steeds 20 kilogram. De verhouding is iets
veranderd.
We praten nog wat na en Agnes stuurt de genodigden om 23u00 naar huis.
"Notre Pelerin doit avoir sont repos". We nemen afscheid en ik
lig in bed om 23u30.
Deze tocht
draag ik op aan een vriendin van Agnes die onlangs behandeld geweest is
tegen een schildkliertumor en nu aan de beterhand is. |
