Maandag 5 juli : Las Arenas - Benia

Als ik wakker word is het buiten nog aan het regenen, de wolken hangen laag boven de vallei van de Cares, een riviertje dat het dorp in tweeën snijdt. Met zo een weer heb ik nooit zin me klaar te maken. Ik weet dat Roos op mij lijkt, dus laat ik haar nog wat in dromenland.
We kunnen niet blijven wachten op beter weer, dus vertrekken we maar. Het kan niet alle dagen blauwe lucht en zonneschijn zijn. In het centrum nemen we ons ontbijt, spek met eieren, en vertrekken richting Cangas, gelegen op 32 kilometer van Las Arenas. Het regent niet meer maar we houden onze kledij klaar voor het geval de kranen zich terug openzetten.
	Na 10 kilometer stappen langs diepe ravijnen komen we in het dorpje Ortiguero waar de regen ons verplicht even te schuilen onder een afdak, we halen onze regenkledij boven en stappen verder door de mist.
We hebben 300 meter gestegen en bevinden ons op 420 meter. We dalen snel, met de hoop zo vlug mogelijk uit de wolken en de regen te geraken. Maar het blijft regenen, zelfs heviger.We lopen door het dorpje Avin en hopen een schuilplaats te vinden, het enige wat we vinden is een oude bushalte waar we even kunnen op adem komen.
Door de natte kledij koel je vlug af en we beslissen nog verder te trekken tot het eerst volgende dorpje waar we kunnen overnachten. Na een half uur stappen door de alsmaar durende regendruppels die je gelaat teisteren, komen we in het dorp Benia aan waar we het eerste hotelletje dat we tegenkomen, doornat binnenstappen en vragen of er nog plaats is voor een kamer. We hebben geluk, er is nog een kamer voor twee personen vrij.
	We zijn op 13 kilometer van ons einddoel, maar met een rotdag zoals dit is een vroegtijdige stop geen overbodige luxe. Terwijl Roos een douche neemt, krijg ik in het kerkje de beide stempels op onze geloofsbrieven. We komen onze kamer niet meer uit. Roos houdt haar dagboek bij, ik plan de tocht voor morgen.
Deze tocht draag ik op aan mijn dochter Rozemarijn, het zonnetje in regendagen.