Zaterdag 3 juli : Potes - Fuente De

Het weerzien met Roos was uitbundig. Na een dikke knuffel en een gezellig babbeltje, zijn we samen een slaapgelegenheid gaan zoeken. Dat dit hier in het verre Cantabrie geen gemakkelijke opdracht is, heeft mijn dochter vlug ondervonden.
Het is vooral de taal die problemen schept. Na lang zoeken hebben we uiteindelijk een kamertje met twee bedden gevonden op de tweede verdieping boven een bar. Vanop het balkon heb je zicht op gans het stadje Potes, met zijn 17de eeuwse toren. Maar daar hebben we nu weinig oog voor. Roos is moe van de lange reis en ik van het stappen. Na onze siësta nemen we een stevig avondmaal, doen daarna nog een terrasje en liggen om 21u00 in bed.
Ik word wakker om 5u30 en maak me klaar. Door mijn lawaai is Roos ook vlug uit de veren. We eten een croissant met een glas fruitsap en vertrekken richting Fuente De.
	Na een kilometer stappen, verlaten we de hoofdweg en nemen links een pad naar de Monasterio de Santo Toribio, in het dorpje Liebana, een zeer speciale plaats die ik niet wil missen. We moeten er wel 3 kilometer voor stijgen maar het loont zeker de moeite.
Ik moet wel even iets rechtzetten. Het grootste stuk van het Heilig Kruis is hier in de kerk te bezichtigen en niet in de Santa Mariakerk van Libiena waar ik gisteren langs kwam. Om 8u30 bereiken we na een korte maar steile klim de Monastere waar alles nog verlaten is op dit vroege uur.
Maar we hebben geluk, de deuren van de kerk worden juist geopend en we kunnen als eerste het gouden kruisbeeld bewonderen. We krijgen onze stempel van de priester die de deuren opende, bedanken hem en na een , niet te verwoorden moment van sereniteit, verlaten we de kerk en dalen af naar de weg die we een uur geleden verlaten hadden.
Een steenmarter steekt, ons beiden negerend, het pad over, we kunnen het kleine roofdier bewonderen tot hij na een poosje verdwijnt in de bosrijke heuvels. Om 9u30 zetten we onze tocht verder en volgen de oevers van de Rio Deva, tot het dorp Camaleno, gelegen op 418 meter. We hebben drie uur gestapt en lassen een rustpauze in van een half uurtje.
Boven ons zweeft een Slangenarend met een pas gevangen reptiel van zeker vijftig centimeter dat onder zijn klauwen uithangt. Wat is het hier een paradijs voor wie van de natuur houdt.
	Om 11u00 vertrekken we en lopen door een steeds maar ruwer landschap, de hellingen worden steiler en de bergen rondom ons hoger.
Om 12u30 worden we verleid door de keukengeuren van een restaurant in het dorpje Cosgaya maar beslissen nog verder te stappen tot Espinama op een hoogte van 877 meter. Vanaf hier begint het serieuze werk, we duwen ons naar boven op hellingen van meer dan 11 percent met af en toe een vlakkere zone waar we even op adem kunnen komen. Om 14u00 zijn we in Espinama, waar we ons te goed doen aan een stevig middagmaal met een fris biertje.
	We zitten op 200 meter stijgen van ons einddoel en hebben dus tijd genoeg om in de schaduw te genieten van de prachtige omgeving.
Na de rustpauze vertrekken we naar Fuente De(1078m) waar we om 16u00 aankomen maar helaas geen slaapgelegenheid vinden.
	We kunnen kiezen, ofwel dalen we af naar Espinama of we nemen de kabelbaan die ons 800 m hoger brengt, daar hebben we nog een uur te stappen naar een hut. We kiezen voor het tweede.
Ik reserveer een kamer voor twee personen in de Alivahut en even later stijgen we via de kabelbaan naar een hoogte van 1834 meter. De vijf minuten durende rit naar boven is heel spectaculair.Je hangt hier tussen duizend meter hoge rotswanden met in de diepte Fuente De dat zienderogen kleiner wordt.
	Na het nemen van enkele foto's vertrekken we tussen enorme rotsblokken via een klein pad naar de hut waar we om 18u00 aankomen.
Vermoeid maar voldaan, na deze 11u00 durende bergwandeling, ploffen we op een terrasje neer, we drinken een pint en bestellen een broodje.
Boven onze hoofden is pas een airshow begonnen van een twintigtal vale gieren die rondjes draaien met hun wijd opengespreide vleugels, voortgedreven door de warme, opstijgende lucht.
Het was een lange dag en de slaap laat niet op zich wachten. We liggen om 21u00 in bed. In gedachten namen we Martine en William mee. We proberen de zware periode die ze doormaken een stukje mee te dragen en wensen hun veel sterkte.