DANKMIS ZATERDAG 31 JULI 2004

Beste familie, vrienden en collega's, 3 maanden geleden, op 1mei heb ik afscheid genomen van jullie. Ik stond hier op dezelfde plaats als vandaag, met het enige verschil dat ik aan een avontuur begon waar ik op dat moment niet goed wist of het haalbaar zou zijn of niet : te voet naar Compostela. Ik heb jullie efkes achtergelaten om mijn levensdroom in vervulling te laten gaan. Toen jullie mij op 1 mei uitwuifden ben ik, een traan wegpinkend, vertrokken voor een tocht van 2400 kilometer naar het onbekende. Ik ga hier geen uiteenzetting maken over mijn dagelijkse tochten, die hebben jullie waarschijnlijk kunnen lezen op mijn website, maar toch wil ik jullie verzekeren dat de ervaringen die ik, dag na dag, opdeed mijn verdere leven zullen beïnvloeden. Mijn verwachtingen over deze tocht zijn uitgekomen. Leven in de natuur, waar ik zo van hou, met enkel de dagelijkse basisbehoeftes. Eten, drinken, ergens 's avonds iets zoeken om te slapen en onder weg zijn. Het was niet elke dag rozengeur en maneschijn en dat wist ik als ik hier vertrok. Maar ik heb het geluk gehad dat als het eens moeilijk was er altijd iets of iemand was die mij de moed gaf verder te stappen. Ik heb het hier natuurlijk over de motivaties die ik las op mijn gastenboek, de telefoontjes die ik kreeg van mijn dierbaren, maar ook over de meerdere gastgezinnen die ik in Frankrijk en Spanje tegenkwam en die mij zonder enig vorm van wederdienst hun gastvrijheid aanboden. Was dit allemaal toeval ? Of werd ik op mijn moeilijke dagen gesteund door mijn engelbewaarder ? Pas nu, op 49 jaar weet ik wat de zin in het Onze Vader, geef ons heden ons dagelijks brood, betekent. Het zijn die mensen en de eenvoudige dingen die je tegenkomt die het leven betekenis geven. Het weinige die ze hebben delen met anderen. In dit geval was dat met mij. Ze straalden van geluk als ze mij zagen eten en het afscheid s morgens was telkens heel emotioneel. Het was alsof ik ze sinds jaren kende en ik had ze nochtans pas enkele uren ontmoet. Ik kon hun als wederdienst enkel beloven een kaars ter hunner attentie aan te steken in Compostela, wat ik dan ook met veel plezier gedaan heb. De laatste 600 kilometers heb ik het geluk gehad mijn ervaringen te delen met mijn dochter Roos, die ik door het hooggebergte van de Picos de Europa loodste en met haar een ware overlevingstocht maakte door de Camino Primitivo van Oviedo tot Lugo. Zij heeft het ook gehaald. En ik ben oprecht fier op haar. Ze zal deze belevenissen gans haar leven herinneren en ik hoop dat ze later aan haar kinderen en kleinkinderen haar avonturen met haar vaki zal kunnen verder vertellen met mij als goede herinnering in haar gedachte. Zoals ik mijn vader en mijn moeder als de beste herinnering in mijn gedachten heb. Lotjes en Torrekes, jullie waren de enigen die ik tijdens mijn tocht niet gemist heb. Het klinkt raar maar jullie waren steeds bij mij. Jullie hebben me door de uitgestrekte wouden van de Landes gegidst, over de hoge toppen van de Picos geloodst en me door de grootsteden Parijs, Bordeaux, Biarits en Bilbao geleid. Ik hoor het mijn pa nog steeds zeggen : Marksken, pakt toch geen onnodige risicos en ons moeder gaf me een duwtje in de rug als de weg iets te zwaar werd. Dank je pa en ma nu weet ik zeker dat jullie voortleven. Partir c'est mourir un peu, maar sterven is niet verdwijnen voor altijd. Mensen van de MS-Liga, ik heb dit een deel voor jullie gedaan en hoop het een steuntje was in de moeilijke periodes die de patinten moeten verwerken, ik hoop tevens dat deze tocht niet enkel voor mij een verrijking geweest is en dat ik met mijn dagelijkse teksten de mensen heb doen inzien dat leven op een eenvoudige manier met de kleine dingen rondom ons heen zonder argwaan en geroddel maar met het enige doel mekaar bijstaan in goede en slechte dagen, je meer geluk geeft dan wat anders ook. Daarom wil ik afsluiten met de treffende 54 woorden uit de Toa van Eenvoud.

Voor wie nadenkt over zichzelf is alles waarmee hij geconfronteerd wordt een medicijn.

Voor degene die erop uit is anderen te bekritiseren, is elke gedachte een wapen.

In het eerste geval wordt het goede gestimuleerd;

in het tweede geval alleen maar het slechte.

Beide situaties verschillen net zo van elkaar als hemel en aarde.