Beste Marc, Amigo Peregrino, Dany, Roos, Maarten en Nele, op 1 mei zaten we hier in deze kerk om 7 uur ’s ochtends voor de afscheidsmis ter gelegenheid van het vertrek naar Santiago de Compostela. Voor velen leek dit bijna een onwezenlijke onderneming, bijna 2500 km stappen, het grootste stuk alleen en de laatste 700 km met zijn dochter Roos. Marc verkoos niet de meeste gekende weg, de Camino Francés maar de Camino del Norte, te volgen. Een route die bekend staat als een zeer moeilijke weg, die over verschillende bergketens en langs onherbergzame streken loopt. Meer dan 4 jaar had hij naar het moment van vertrek toegeleefd. Vele mensen van Galmaarden, familie, vrienden, collega’s hebben dankzij de moderne technologie dagelijks zijn ervaringen kunnen volgen. Voor velen was dit, inclusief mezelf, één van de obligate bezigheden tijdens de lunchpauze. Waar zit hij ? Hoe gaat het met zijn knie ? Heeft hij slapen gevonden ? … waren vragen die velen onder ons bezighielden.
Wat mij opviel was de verbondenheid die jij teweeg bracht bij heel veel mensen, zelfs mensen die jou niet kenden, werden meegesleept door jouw dagboek en door de confrontatie met de natuur. Zijn verslagen waren beklijvend en lieten je niet los. Weinigen hebben zich echter kunnen inbeelden wat er werkelijk door jou is heen gegaan. Jij hebt je gerealiseerd dat wat voor ons een evidentie is geworden, namelijk een dak boven je hoofd en op tijd eten en drinken hebben, in werkelijkheid geen evidentie is.
Ikzelf heb het geluk gehad om tezamen met mijn vrouw en 2 vrienden een stuk van de Camino af te leggen. Mijn vriend Roland en ik met de fiets, onze vrouwen Rita en Mieke te voet vanaf de Pyreneeën. Ik kan U garanderen dat Marc dagelijks een gespreksonderwerp vormde. Hij motiveerde en inspireerde ons en met de dag steeg de bewondering voor hetgeen hij en Roos hadden gepresteerd.
Het weerzien in Compostela met Marc en zijn ganse familie was een heel bijzondere en emotionele gebeurtenis. Toen we mekaar zagen hadden we beiden spontaan het gevoel dat Marc zijn overleden ouders en mijn overleden vader dichtbij ons waren.
Marc heeft zelf kunnen ervaren dat ieder de camino doet op zijn of haar manier en voor welke reden dan ook, religieus, spiritueel, sportief, … Eén ding is voor ons duidelijk, weinigen hebben het op jouw manier gedaan.
In naam van vele, vele mensen die jou en Roos hebben gevolgd, wil ik jou danken voor de mooie momenten, voor de verademing die jouw verslag verslag bracht tijdens een drukke werkdag, voor de steun die je betekende voor vele mensen. Jouw tocht was alleen mogelijk dankzij de steun van je familie en je vrouw Dany. Zij heeft de camino op haar manier, zeker een even moeilijke manier, doorgebracht.
In naam van de MS-Liga en ik persoonlijk ben jou heel dankbaar omdat je deze tocht gedaan hebt ten voordele van de MS-liga. Ik ben ervan overtuigd dat jouw tocht heel veel steun en kracht heeft gegeven aan die mensen die fysiek niet meer in staat zijn om dit te doen. Nogmaals dank Marc.
Johan Cardoen
31/07/04